شمارهٔ ۳۷۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و حالاتی است که انسان در مسیر عشق تجربه می‌کند. شاعر به زیبایی اشاره می‌کند که هر کس باید یار و عشق را متناسب با ارزش و مقام خود انتخاب کند. او به دوستش می‌گوید که نباید منتظر آرامش باشد، زیرا دل در عشق نمی‌تواند صبر کند. همچنین اشاره می‌کند که اگر کسی جانش را در عشق ندهد، در روز قیامت از دوست شرمنده خواهد بود. شاعر از دشواری‌ها و رنج‌های عشق سخن می‌گوید و یادآور می‌شود که باید در این مسیر از خوبی و نیکی دوری نکرد. در نهایت، او به فنا و عدم اعتبار دنیا اشاره می‌کند و از اهمیت عشق در این بستر صحبت می‌کند.
ماییم و جام باده و سودای آن نگارهر کس مناسب گهر خود گرفت یار
هوش مصنوعی: ما مشغول نوشیدن شراب و خیال آن معشوقه هستیم. هرکس بر اساس ویژگیها و موقعیت خود، محبوبی مناسب و متناسب با خودش را انتخاب کرده است.
ای دوست، انتظار مفرما، که بعد ازیندل را نه صبر ماند، نه آرام و نه قرار
هوش مصنوعی: ای دوست، منتظر نباش که دیگر دل من نه تحمل دارد، نه آرامش و نه سکون.
گو صید عشق خواهی آهو دلی مکنهمراه عشق باش، که شیریست در شکار
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به دنبال عشق بروی، دل بیرحمی نداشته باش، زیرا عشق مانند شیر در کمین شکار است و باید با احتیاط رفتار کنی.
هر کس که جان نبازد در ابتلای عشقدر روز حشر باشد از دوست شرمسار
هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق به معشوق، سختیها و آزمایشها را تحمل نکند، در روز قیامت از دوستانش شرمنده خواهد بود.
جان را مدد فرست، که جانم بلب رسیداز صبر بی نهایت و اندوه بی شمار
هوش مصنوعی: به دادم برس و کمک کن، زیرا که جانم از تحمل بیپایان و غمهای بیشمار به تنگ آمده است.
چون هر چه کاشتی و ازان تخم بدرویگر نیک مرد راهی، رو تخم بد مکار
هوش مصنوعی: هر چه بکاشی و از آن برداشت کنی، اگر مرد خوبی باشی، به تو سود میرسد و اگر بد، نتیجهاش هم بد خواهد بود.
قاسم، در آن مقام که ذکر فنا روداز ما در این شمار نگیرند اعتبار
هوش مصنوعی: در آن مرتبهای که صحبت از نابودی و فنا می‌شود، اهمیت ما را در این شمارش نادیده میگیرند.