شمارهٔ ۵۷۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است و شاعر به ستایش محبوب خود می‌پردازد. او می‌گوید که در میان تمام خوبی‌ها و زیبایی‌ها، محبوب او از همه خاص‌تر و زیباتر است. شاعر احساسات عمیق خود را به تصویر می‌کشد و از تفاوت میان محبوبی خود و دیگران سخن می‌گوید. او همچنین به رنج و درد خود اشاره می‌کند و می‌گوید که سایرین نمی‌توانند درد او را درک کنند. در پایان، وفاداری و زیبایی محبوب را ستایش می‌کند و او را بهترین و خاص‌ترین می‌داند.
در میان همه خوبان بت ما از همه بههمه صافند ولی او بصفا از همه به
هوش مصنوعی: میان تمام زیبایی‌ها و محبوبان، بت ما نسبت به همه بسیار خالص و بیغش است، اما او از نظر خلوص، بالاتر و بهتر از همه است.
من که با صورت زیبای تو دارم حالیصورت حال من رند گدا از همه به
هوش مصنوعی: من که به خاطر زیبایی تو شاداب و خوشحالم، وضعیتی دارم که حتی رند و گدای شهر نیز از من سراغی نمیگیرد.
عاقلان چون همه دربند سر و دستارندرند سودازده بی سر و پا از همه به
هوش مصنوعی: عاقلها چون همه در قید و بند ظاهر و زینتها هستند، افرادی که دیوانه عشقاند و از خود بیخبرند، از همه آزادتر و رهاترند.
ماهرویان جهان شیوه محبوبی راهمه دانند ولی دلبر ما از همه به
هوش مصنوعی: زیبایان دنیا همه به طرز محبوب بودن آشنا هستند، اما دلبر ما به طرز خاصی متفاوت است و از سایرین متمایز میشود.
دلبرا، عکس تجلی جمالت چون شمعهمه را نور بصر داد، مرا از همه به
هوش مصنوعی: عزیزم، تصویر زیبایی تو مانند شمعی است که به همه روشنی میبخشد، اما تنها من را از همه چیز جدا کرده است.
درد ما را که طبیبان نشناسند علاجپرسش یار گرامی بدوا از همه به
هوش مصنوعی: درد ما را پزشکان نمیشناسند، بنابراین ابتدا باید از همهترسها و نگرانیها درمانی بپرسیم.
گرچه قومی بوفای تو ز جان بگذشتندقاسم سوخته در حسن وفا از همه به
هوش مصنوعی: با وجود اینکه عدهای به خاطر وفاداریات جانشان را فدای تو کردند، قاسم سوزان در زیبایی وفا از همه برتر است.