شمارهٔ ۶۷۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های معشوق است. شاعر از دل و جان خود صحبت می‌کند و معشوق را بزرگ و گرامی می‌داند. او به مشکلات عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق باعث شور و نشاط در وجود انسان می‌شود. شاعر با زبان زیبایی، معشوق را نور دل و دیده خود می‌خواند و او را منبع احسان و محبت معرفی می‌کند. همچنین، عشق را درمانی برای دردهای قلبی می‌داند و به زیبایی و عظمت معشوقش اشاره می‌کند.
مسئله مشکل و آسان تویای دل و جان، در دل و در جان توی
هوش مصنوعی: مسئلهای که برایت دشوار به نظر میرسد، در واقع در درون خود توست و خودت میتوانی بر آن غلبه کنی.
دلبر نامی گرامی توینور دل و دیده اعیان توی
هوش مصنوعی: عزیزم، تویی که درخشش خاصی در دل و چشمهای من داری.
مسئله مشکل عشاق رااز همه رو صحبت و برهان توی
هوش مصنوعی: عاشقان در جستجوی عشق خود، مشکلاتی دارند که باید با بحث و دلیل آنها را حل کنند.
شورش مستان خرابات عشقزمزمه مرغ سحر خوان توی
هوش مصنوعی: هیجان و شوق دیوانگان در دنیای عشق، آواز دلنشین صبحگاهی را میسراید.
نور توی، صور توی، سور توحسن توی، محسن و احسان توی
هوش مصنوعی: نور و زیبایی تو در هر چیز مشهود است؛ شادی و خوبی تو همواره در دلها جای دارد، و همه محبتهای تو موجب نیکی و احسان می‌شود.
دلبر و دلدار و دل افروز توعمر توی، لعل بدخشان توی
هوش مصنوعی: عشق و محبوبیت تو برای من زندگیام را میسازد و زیباییات همچون لعل بدخشان درخشان است.
در تو عجب مانده دل قاسمیدرد توی، مایه درمان توی
هوش مصنوعی: دل قاسمی به خاطر درد تو شگفتزده و حیران است، زیرا تو همان کسی هستی که میتوانی درمان این درد را فراهم کنی.