شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و نورانی بودن یک شخص خاص صحبت می‌کند. شاعر به او به عنوان یک سرو و شمع روشنایی اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که اگر می‌خواهد دچار اشتباه نشود، باید به سبک رندانه رفتار کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که او در راه پارسایی و نیکویی است.
ای سرو ریاض آشنایی که توییوی شمع طراز روشنایی که تویی
هوش مصنوعی: ای سرو زیبا و آشنا در باغ، تو همان شمعی هستی که روشنی را به ارمغان میآوری.
خواهی که غلط نیفتدت رندی کنوامانده کوی پارسایی که تویی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی دچار اشتباه نشوی، باید با زیرکی و فریبکاری راه خود را پیش ببری، چرا که در این مسیر، تو تنها کسی هستی که به حال و روز دیگران اهمیت نمیدهی.