قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیداری و آگاهی اشاره دارد. شاعر از کسی می‌خواهد که به سوالات توجه کند و پاسخ‌های درست دهد. او به اهمیت دیدن واقعیات اشاره می‌کند و اینکه گاهی حقیقت موجود نیست، حتی اگر به نظر بیاید. در نهایت، شاعر به توصیف حالاتی می‌پردازد که حقیقت گاهی پنهان و گاهی نمایان می‌شود، مشابه طلوع و غروب آفتاب.
ای باز کرده چشم و دل خفته را ز خواب،بشنو سؤال خوب و جوابی بده صواب:
هوش مصنوعی: ای کسی که چشم و دل خوابیده را بیدار کردهای، به این سؤال زیبا گوش کن و پاسخ درست بده.
بنگر به چشم دل که دو چشم سرت هگرزدیده‌است چشمه‌ای که درو نیست هیچ آب
هوش مصنوعی: به عمق وجودت نگاهی بیفکن؛ زیرا چشمان ظاهری تو هرگز چشمه‌ای را نمیبینند که در آن هیچ آبی وجود ندارد.
چشمه‌ست و آب نیست، پس این چشمه چون بُوَد؟این نکته‌ای است طرفه و بی‌هیچ پیچ و تاب
هوش مصنوعی: چشمه‌ای وجود دارد اما آبی در آن نیست، پس چگونه میتوان آن را چشمه نامید؟ این موضوع پرسش جالبی است که بدون لفافهای پیچیده مطرح شده است.
گاهی پدید باشد و گاهی نهان شوددادم نشانی‌ای به مثل همچو آفتاب
هوش مصنوعی: گاهی روشن و نمایان است و گاهی پنهان می‌شود. نشانی به او دادم که مانند آفتاب است.