قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به نقد و بررسی انسان‌هایی می‌پردازد که تنها به ظواهر و مادیات زندگی می‌پردازند و از معنویت و علم دور هستند. شاعر به انسان‌هایی که فقط به خواب و خوراک مشغولند و در پی مادیات هستند، می‌تازد و آنها را به خر تشبیه می‌کند. او تأکید می‌کند که علم و معرفت به انسان معنا و زندگی می‌بخشد و انسان واقعی کسی است که به شناخت و درک عمیق‌تری از وجود دارد. شاعر بر این باور است که دنیا مکانی برای رنج و درد است و خوشبختی واقعی در شناخت خداوند و علم نهفته است. او به پیروان علم و حکمت توصیه می‌کند که چشمان دلشان را باز کنند تا حقیقت را ببینند. همچنین به دنبال علم و فهم عمیق الهی است و بر این نکته تأکید می‌کند که انسان‌ها باید از ظواهر پرهیز کنند و به عمق معانی بپردازند. در آخر، شاعر به پیغمبر و معنای روحانی و تاویلی آیات قرآن اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها از طریق شناخت معنی و باطن آیات، می‌توان به حقایق و معانی عمیق الهی دست یافت.