قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عقابی است که به پرواز در آمده تا از چیزی بهره‌مند شود. اما ناگهان از جایی تیر بدی به او اصابت می‌کند. تیر به بال عقاب آسیب می‌زند و او در حال سقوط به زمین فکر می‌کند که چرا باید از دیگران شکایت کند، در حالی که خود او مسئول وضعیتش است. این شعر به مفهوم مسئولیت‌پذیری و اینکه گاهی خود ما عامل مشکلات‌مان هستیم، اشاره دارد.
گویند عقابی به در شهری برخاستوز بهر طمع پرّ به پرواز بیاراست
هوش مصنوعی: عقابی به خاطر گرسنگی و جستجوی غذا از جایی بلند پرواز کرد و به آسمان رفت.
ناگه ز یکی گوشه ازین سخت‌کمانیتیری ز قضای بد بگشاد بر او راست
هوش مصنوعی: ناگهان از یک گوشهی این کمان سخت، تیری از سرنوشتی بد آزاد شد و به سمت او رفت.
در بال عقاب آمد آن تیر جگردوزوز ابر مر او را به سوی خاک فرو خواست
هوش مصنوعی: تیر قوی و تند مانند عقاب از آسمان به طرف زمین آمد و از میان ابرها به سوی خاک فرود آمد.
زی تیر نگه کرد پر خویش بر او دیدگفتا «ز که نالیم؟ که از ماست که بر ماست»
هوش مصنوعی: چشمانش را به سمت پرخویش کرد و به او نگاه کرد. سپس گفت: «از چه کسی باید شکایت کنیم؟ چه کسی در واقع مسئول ماست که بر ما تأثیر میگذارد؟»