قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۸

هوش مصنوعی: در این متن شاعر به بررسی مفاهیم نزدیک و دور، ظاهر و باطن، و علم و نادانی می‌پردازد. او می‌گوید که درک حقیقت زندگی و جان انسان به سادگی امکان‌پذیر نیست، زیرا برای درک علوم باطنی و معنوی باید از ظواهر و دنیا پرستی فاصله گرفت. شاعر به تشبیهاتی از حالت‌های انسانی مثل بینایی و شنیداری اشاره می‌کند و می‌گوید که بسیاری از انسان‌ها به دلیل غفلت و بی‌توجهی به جنبه‌های عمیق‌تر زندگی، از حقیقت جان خود دور مانده‌اند. او تاکید می‌کند که اگر فردی بخواهد پی به ماهیت پنهان و عمیق زندگی ببرد، باید از سطحی‌نگری پرهیز کند و به درون خود نگاهی عمیق‌تر بیندازد. سپس شاعر به انتقاد از افرادی می‌پردازد که در مسیر طاعت و ایمان گام برنمی‌دارند و به تباهی می‌افتند، در حالی که از نعمت‌های خداوند بهره‌مند می‌شوند. او توصیه می‌کند که انسان باید با علم و حکمت، دل خود را آباد کند و از نادانی و غفلت دوری کند. در انتها، شاعر به اهمیت نام نیکو و کردار نیک اشاره می‌کند و از خوانندگان می‌خواهد که در انتخاب رفتار و سخن خود دقت کنند، چرا که اعمال و کردار انسان مستقیماً بر سرنوشت او تأثیر می‌گذارد.