بخش ۱۷۲ - در بیان قبول کردن آدم امانت را
هوش مصنوعی: در این بیت، فردی پس از دریافت امانت، به خاطر جهل خود و اعتماد به نفس نادرستش، خود را فرزانه و شایسته می‌داند. او خود را در مقابل فرشتگان می‌بیند و به عنوان معلم اسم برتر شناخته می‌شود. سپس دیگران به او اختیار را عرضه می‌کنند و او با افتخار می‌گوید که من عالم هستم. در نهایت، او قدم پیش می‌گذارد و به نوعی بار سنگین امانت را بر دوش خود می‌گیرد، حتی اگر این بار سنگین باشد.
چون بر او عرض امانت شد به جهلخویش را فرزام هم دانست و اهل
هوش مصنوعی: زمانی که به او پیشنهاد امانت داده شد، به خاطر نادانیاش خود را در مقامهای بزرگ و مورد اعتماد دانست و این را نشانهای از فضیلت خود تلقی کرد.
دید مسجود ملایک خویش راهم معلم اسم پیش از پیش را
هوش مصنوعی: او موجودی را که مورد ستایش فرشتگان است، مشاهده کرد و به یاد معلم و نامش افتاد.
هم بر او کردند عرض اختیارراستی گفتا منم عالم مدار
هوش مصنوعی: در حضور او، همه به بیان انتخاب خود پرداختند و او با صداقت گفت: من هستم که بر همه چیز نظارت دارم.
پای پیش آورد و زانو برشکستبار سنگین امانت دوش بست
هوش مصنوعی: او قدمی برداشت و در اثر فشار بار سنگین امانت، زانویش شکست.