بخش ۱۹ - صفت مجلس خسرو و آگاه شدن مهین بانو از حال شیرین
هوش مصنوعی: این متن شعری از نظامی گنجوی است که به جوانی و زیبایی زندگی در آن دوره اشاره دارد. شاعر به جوانان توصیه می‌کند که از روزهای خوش جوانی خود بهره‌برداری کنند و آن را غنیمت شمارند، زیرا همچون هلالی که به کامل شدن می‌رسد، جوانی نیز به پایان می‌رسد.
در ادامه، داستانی از خسرو و شیرین روایت می‌شود که در آن خسرو به دنبال شیرین می‌گردد و شاپور، یکی از همراهانش، به سوی او می‌رود. شیرین به شدت از غم دوری خسرو دلتنگ است و هنگام شنیدن خبر آمدن خسرو شاد می‌شود. به‌طور کلی، این شعر به زیبایی و شگفتی‌های عشق و جوانی پرداخته و عشق حقیقی را به تصویر می‌کشد.
غنیمت دان دلا روز جوانیکزان، خوشتر نباشد زندگانی
هوش مصنوعی: نوجوانی را غنیمت بشمار، زیرا زندگی در این دوران لذتبخشتر است و مانند آن نیست.
هلالت چون فزونی جست و شد بدرغنیمت دان مه بدر و شب قدر
هوش مصنوعی: زمانی که ماه نو به سمت کامل شدن پیش می‌رود و به شکل ماه شب چهارده درمیآید، باید قدر و ارزش آن را دانست، چون مانند ماه شب قدر دارای زیبایی و معنایی خاص است.
بهار زندگی روز جوانیستجوانی خود بهار زندگانیست
هوش مصنوعی: جوانی بهترین و شادابترین دوران زندگی است، همانطور که بهار فصلی پر از زندگی و سرسبزی است.
چو مطرب تیز کرد از نغمه آهنگجوانا بشنو این از گفته چنگ
هوش مصنوعی: وقتی که نوازنده به سمت نواختن آهنگ شاد می‌رود، ای جوان، به این آهنگ خوب گوش کن که از صدای چنگ همراه با نغمهای زیبا به وجود آمده است.
که عاقل او بود کو تا تواندجوانی را به پیری نگدراند
هوش مصنوعی: عاقل کسی است که بتواند از جوانی به درستی بهره‌برداری کند و به پیری مفید برسد.
به فر و دولت و خوبی، شه نوجوان بخت جهان یعنی که خسرو
هوش مصنوعی: شه جوان، با زیبایی و دولت و خوبی، به عنوان پادشاهی درخشان و خوشبختی در جهان شناخته می‌شود.
نشسته بود با خاصان درگاهکه پیش آمد مهین با نوش ناگاه
هوش مصنوعی: او نشسته بود و با افراد خاص و نزدیک به خود گفتگو میکرد که ناگهان مهین با نوش (مادهای خوش طعم) وارد شد.
بپرسیدش که چونی با کرمهاکشیدن نیز چندین زحمت ما
هوش مصنوعی: از او پرسیدند که حال تو چگونه است، در حالی که ما برای نگهداری از کرمها، زحمتهای زیادی را متحمل شدهایم.
دگر تشریفهای خاص دادشبر آن داغی که بد مرهم نهادش
هوش مصنوعی: او با تشریفاتی خاص بر زخم عمیقی که بر دلش نشسته بود، مرهمی گذاشت.
دگر گفتش شنیدستم که چند استکه بانو را دل از غم دردمند است
هوش مصنوعی: او در پاسخ گفت که شنیدم مدتی است که بانوی دلش از درد و غم در رنج است.
به عالم یک برادر زاده داردکه مهرش در دل و جان می نگارد
هوش مصنوعی: در بین عالم، یک برادرزاده وجود دارد که عشق و محبتش در دل و جان انسانها جا میگیرد.
ازو گشته ست در نخجیر گه گمپری سان رفته است از چشم مردم
هوش مصنوعی: او در جنگل گم شده و مانند پرندهای پریشان از دید مردم ناپدید شده است.
مرا امروز پیکی آمد از راهحکایت کرد نزد من از آن ماه
هوش مصنوعی: امروز پیکی به سراغ من آمد و خبری از آن ماه زیبا برایم آورد.
ز من بانو گرش این است مقصودفرستم پیش بانو آردش زود
هوش مصنوعی: اگر خواستهی تو این است که به بانو بگویم، به زودی او را برایت میآورم.
چو بانو این سخن بشنید فی الحالرخ زردش ز خون دیده شد آل
هوش مصنوعی: زمانی که آن زن این صحبت را شنید، بلافاصله رنگ رخسارش به خاطر اشکهایی که از چشمانش ریخته شده بود، زرد شد.
دل غمدیده اش بسیار شد شادبه دست و پای خسرو بوسه ها داد
هوش مصنوعی: دل غمگین او بسیار شاد شد و به دست و پای خسرو بوسههایی داد.
که گر خسرو کند زین گونه احسانکنیزی باشم او را از کنیزان
هوش مصنوعی: اگر خسرو به این شکل به من نیکی کند، من از جمله کنیزان او خواهم بود.
ولی خواهم که چون بینم شهنشاهرود آنجا که آرد پیشم آن ماه
هوش مصنوعی: من آرزو دارم که وقتی شهان به آنجا می‌رود، آن ماه به پیش من بیاید.
مرا اسبی است آن همزاد شبدیزکه همچون اوست اندر شبروی تیز
هوش مصنوعی: من اسبی دارم که مانند شبدیز، در شبها با سرعت و چابکی حرکت می‌کند.
ورا گلگون باد آهنگ نام استکه او را باد در تیزی غلام است
هوش مصنوعی: او به زیبایی مانند گل است و نامش زیبا و خوشصدا است، همانطور که باد با تندی و شتاب حرکت می‌کند.
گر این دولت ز دست او برآیدوزین بند غمم دل برگشاید
هوش مصنوعی: اگر این نعمت از دست او برود و از این غم و اندوه نجات پیدا کنم، دل من آرام خواهد گرفت.
دهم شکرانه اش آن اسب نیکوبه جان هم نیز منت دانم از او
هوش مصنوعی: من شکرگزار آن اسب خوب هستم و همچنین بر خود لازم میدانم که از او قدردانی کنم.
نشیند بر وی و پیشش رود زودکه این آتش بود شبدیز چون دود
هوش مصنوعی: اگر چیزی بر آن چیز سنگین نشیند و زود از آن دور شود، مانند آن است که این آتش مانند دود زود از بین می‌رود.
که با شبدیز چون در ره کند گردبجز گلگون نیارد هم تکی کرد
هوش مصنوعی: هنگامی که شبدیز در مسیر حرکت کند و گرد و غبار برپا کند، فقط رنگ گلگون میتواند او را همراهی کند و هیچ چیز دیگری نمیتواند در کنار او باقی بماند.
پس آنگه گفت خسرو تا که در حالرود شاپور شیرین را به دنبال
هوش مصنوعی: خسرو به دنبال شاپور شیرین خواهد رفت.
نگیرد هیچ گه آرام در دلبه یک منزل فرو راند دو منزل
هوش مصنوعی: دل هیچ گاه در یک جا آرام نمیگیرد، مانند این است که به یک منزل نمیماند و دو منزل را در یک لحظه پشت سر میگذارد.
چو بشنید این سخن شاپور برخاستعزیمت کرد و برگ ره بیاراست
هوش مصنوعی: شاپور وقتی این حرف را شنید، از جا بلند شد و آماده سفر شد و مسیر راه را سامان داد.
سوی ملک مداین رفت چون باددر آن ره هیچ گه یک دم ناستاد
هوش مصنوعی: او به سوی شهر مداین رفت و مانند باد در آن راه، حتی یک لحظه هم توقف نکرد.
شد از مشکوی خسرو جست آن ماهسوی قصرش فرستادند از راه
هوش مصنوعی: از عطر مشکوی خسرو، آن ماه زیبا به سمت قصرش فرستاده شد.
به سوی قصر شد شاپور در زدسر از بام آن پری چون ماه برزد
هوش مصنوعی: شاپور به سمت قصر رفت و بر در آن زد. پری زیبا مانند ماه از بالای بام نگاهی به او انداخت.
بگفتا کیست کانجا یافت دستوربگفتا بنده درگاه، شاپور
هوش مصنوعی: شخصی پرسید که در این مکان، کسی که میتواند راهنمایی کند کیست؟ و در پاسخ گفته شد که اینجا بندهای از درگاه شاپور است.
چو بشنید این سخن شمع شب افروزشبش گفتی برآمد ناگهان روز
هوش مصنوعی: وقتی شمع شنید این سخن، گفتی که ناگهان روز روشن شد.
کنیزی را بفرمود او کز ایدربه تعظیمی تمام آریدش از در
هوش مصنوعی: او به زیردستانش دستور داد که با کمال احترام و ادب، کنیزی را از درب به داخل بیاورند.