شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر ناامیدی و درد و رنج در زندگی است. شاعر از بی‌خانمانی و یتیمی سخن می‌گوید و به حسرت‌های خویش اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که جامعه و انسان‌ها نسبت به درد دیگران بی‌تفاوت هستند و هیچ کس صدای زاری آنان را نمی‌شنود. عشق و فقر نیز در شعر مورد بررسی قرار گرفته و نشان دهنده sacrificial زندگی است. در نهایت، شاعر آرزوی یاری و همدلی دارد که بتواند به غم‌های او پایان دهد.
گلرنگ شد در و دشت، از اشکباری ماچون غیر خون نبارد، ابر بهاری ما
دشت از گریه های ما قرمز (به رنگ گل) شده است؛ چون چشم ما مثل ابر بهاری ست که فقط خون میبارد.
با صد هزار دیده، چشم چمن ندیدهدر گلستان گیتی، مرغی به خواری ما
هوش مصنوعی: با وجود اینکه هزار چشم دارم و دنیا را میبینم، اما در باغ زندگی هیچ چیز ارزشمندی نمیبینم و مانند پرندهای در قفس، به بیارزشی خود پی بردهام.
بی‌خانمان و مسکین، بدبخت و زار و غمگینخوب اعتبار دارد، بی‌اعتباری ما
بی‌خانمان و مسکین هستیم و در رنج و غم به سر میبریم، و تنها چیزی که از ما اعتبار دارد، همین بی‌اعتباری ماست!
این پرده‌ها اگر شد، چون سینه پاره دانیدل پرده پرده خون است، از پرده‌داری ما
هوش مصنوعی: اگر این پرده‌ها کنار برود و دلها آشکار شوند، خواهی دید که چطور دلها زخمزده و پر از درد هستند، و این نشاندهندهٔ زحمت و رنجی است که ما از حفاظت و نگهداری احساسات خود متحمل شدهایم.
یک دسته منفعت‌جو، با مشتی اهرمن‌خوبا هم قرار دادند، بر بی‌قراری ما
افرادی که تنها به فکر منافع خود هستند با جمعی از بداندیشان دست به دست هم دادهاند تا ما را آزار دهند و در بی‌قراری نگه دارند.
گوش سخن شنو نیست، روی زمین وگرنهتا آسمان رسیده است، گلبانگ زاری ما
گوش شنوایی در زمین وجود ندارد، وگرنه صدای زاری ما تا آسمان هم رسیده است.
بی‌مهر روی آن مه، شب تا سحر نشد کماخترشماری دل، شب‌زنده‌داری ما
هوش مصنوعی: دل عاشق به خاطر دوری و بیمحبتی معشوق، شب را بیدار میماند و از ستارهها و زیباییها غافل نمیشود. در واقع، در این شبهای طولانی و تاریک، دل همچنان به یاد آن چهره دلربا و در انتظار نور و مهر اوست.
بس در مقام جانان، چون بنده جان فشاندیمدر عشق شد مسلم، پروردگاری ما
ما چون بندهای، آنقدر جان را برای معشوق فدا کردیم که پروردگاری ما در عشق (داشتن عشق فراوان، خدای عشق بودن) به همه ثابت شده است.
از فر فقر دادیم، فرمان به باد و آتشاسباب آبرو شد، این خاکساری ما
هوش مصنوعی: ما به خاطر عزت و مقام خود، قناعت کردیم و در نتیجه، فرومایگی و ضعف ما موجب شد که آبرویمان از بین برود و زندگیمان به خطر بیفتد.
در این دیار باری، ای کاش بود یاریکز روی غمگساری، آید به یاری ما
هوش مصنوعی: در این سرزمین غمناک، ای کاش کسی بود که به خاطر دلسوزی و همدردی به کمک ما بیاید.