شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و افکار شاعر درباره وضعیت نامناسبی که در آن قرار دارد می‌پردازد. شاعر به یادآوری از سختی‌ها و رنج‌هایی که متحمل شده، می‌پردازد و از اینکه این مشکلات به نوعی طبیعی برای مردم تبدیل شده‌اند، ابراز تاسف می‌کند. او همچنین به خودخواهی رهبران جمعیت و بی‌عملی آنها اشاره کرده و از تصمیم به اقدام فردی در مقابل این مشکلات سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به شدت بر مبارزه علیه این نالایقی‌ها تأکید کرده و به ناامیدی از سرنوشت خود در دنیای ناامن اشاره می‌کند.
به هنگامِ سیه‌روزی عَلَم کن قَدِّ مردی راز خونِ سرخ‌فامِ خود بشوی این رنگِ زردی را
هوش مصنوعی: زمانی که در روزگار سختی و ناامیدی هستی، باید علم و پرچم خود را برافراشته کنی و با خون خود، نماد مردانگی و شجاعت را زنده نگهداری تا رنگ زردی که نشاندهنده ضعف و پژمردگی است، از بین برود.
نصیبِ مردمِ دانا به جز خونِ جگر نَبوَددر آن کشور که خلقش کرده عادت هرزه‌گردی را
هوش مصنوعی: در کشوری که مردمش به بیخودگردی عادت کردهاند، سهم افراد دانا چیزی جز رنج و زحمت نخواهد بود.
ز لیدرهای جمعیت ندیدم غیر خودخواهیاز آن با جبر کردم اختیار اقدامِ فردی را
هوش مصنوعی: از رهبرهای جمعیت هیچ غیر خودخواهی ندیدم و به همین دلیل، با وجود فشار و اجبار، تصمیم به اقدام فردی گرفتم.
کنون تازم چنان بر این مبارزهای نالایقکه تا بیرون کنند از سر هوای هم‌نبردی را
هوش مصنوعی: اکنون با تمام قوا به مبارزه با این دشمنان ناتوان میروم تا آنها را وادار کنم که آرزوی نبرد با من را از سر بیرون کنند.
شبی کز سوزِ دل شد برقِ آهم آسمان‌پیماچو بختِ خود سیه کردم، سپهرِ لاجوردی را
هوش مصنوعی: شبی که به خاطر دلسوزیام آهم به حدی بلند شد که مثل یک آتشبازی به آسمان رفت، سرنوشت خود را تیره و تار کردم، و آسمان آبی را هم تحت تأثیر قرار دادم.