شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس آزادی و مبارزه برای آن است. شاعر با اشاره به وضعیت دشوار و بی‌صدا بودن مردم، از تصویری از درد و رنج سخن می‌گوید. او از ساغری یاد می‌کند که به لطف تقدیر، او را مست آزادی کرده و این احساس را بسیار قوی‌تر می‌کند. همچنین، شاعر به تفاوت‌های اجتماعی و قشرهای مختلف اشاره می‌کند و می‌گوید که همچون زنبورها، به غنی‌ها نیش می‌زنند و به بیچارگان تسکین می‌دهند. او ایمان را نور یزدان می‌داند که در همه جا تابیده و در نهایت از بار سنگین آزادی و منت یاد می‌کند، به‌ویژه در برابر آنهایی که در فقر زندگی می‌کنند.
با دل آغشته در خون گرچه خاموشیم مالیک چون خم دهان کف کرده در جوشیم ما
هوش مصنوعی: اگرچه ما به خاطر درد و رنجی که داریم، سکوت کردهایم و در ظاهر خاموشیم، اما در باطن همچنان پر از هیجان و احساس هستیم، مانند ایی که درون یک ظرف پر از مایع جوشان، سرریز میشود.
ساغر تقدیر ما را مست آزادی نمودزین سبب از نشئه آن باده مدهوشیم ما
هوش مصنوعی: خمرهٔ سرنوشت ما را به خوشحالی و آزادی وا داشته است، به همین دلیل از حالت مستی آن نوشیدنی سرمست و گیج هستیم.
گر توئی سرمایه دار با وقار تازه چرخکهنه رند لات و لوت خانه بر دوشیم ما
هوش مصنوعی: اگر تو فردی ثروتمند و با وقار هستی، ما در مقابل تو افرادی هستیم که خانهمان را بر دوش میزنیم و از زندگی ساده و بدون دغدغهای برخوردار نیستیم.
همچو زنبور عسل هستیم چون ما لاجرمهر غنی را نیش و هر بیچاره را نوشیم ما
هوش مصنوعی: ما مانند زنبور عسل هستیم؛ یعنی به طور طبیعی هر فرد ثروتمند را آزار میدهیم و هر فرد نیازمند را کمک میکنیم.
نور یزدان هر مکان، سر تا به پا هستیم چشمحرف ایمان هرکجا، پا تا به سر گوشیم ما
هوش مصنوعی: نور الهی در همه جا حضور دارد و ما کاملًا زیر این نور هستیم. همچنین، از هر سو به حقیقت و معنای ایمان گوش فرادادهایم.
دوش زیر بار آزادی چه سنگین گشت دوشتا قیامت زیر بار منت دوشیم ما
هوش مصنوعی: شب گذشته، بار سنگین آزادی را بر دوش خود حس کردم و تا پایان زندگی همچنان زیر سنگینی قرض و منت دیگران خواهیم بود.
حلقه بر گوش تهی دستان بود گر فرخیجرعه نوش جام رندان خطاپوشیم ما
هوش مصنوعی: اگر فرخی، که شخصی خوشبخت و خوشحال است، میتوانست در کنار افرادی که دست خالی هستند، زندگی کند، ما نیز به عیش و نوش و خوشگذرانی مشغول شدهایم و از خطاهای خود میگذریم.