شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر غم و اندوه عمیق شاعر است که از فراق و دلتنگی رنج می‌برد. او به تلخی زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که مرگ اکنون به آرزوی او تبدیل شده است. شاعر از احساس دشمنی و عدم وفاداری در دوستی‌ها صحبت می‌کند و می‌گوید که در میان دیگران، او به دلیل ظلم و ستم، آسیب‌پذیر شده است. او همچنین به گناهی که مرتکب شده و عواقب آن اشاره می‌کند و در نهایت، به استعداد خود در شعر و سخنوری اشاره دارد و بیان می‌کند که شعر و ادبیات برای او غنیمت و ارزشمند است.
شب غم روز من و ماه محن سال منستروزگاریست که از دست تو این حال منست
هوش مصنوعی: شبها برای من همراه با غم است و روزها هم چنین؛ مانند ماهی که در آسمان است و سال من را تشکیل میدهد. مدت زیادی است که وضعیت من به خاطر تو اینگونه شده است.
بسکه دلتنگ از این زندگی تلخ شدممردن اکنون به خدا غایت آمال منست
هوش مصنوعی: به خاطر ناراحتی و درد ناشی از این زندگی تلخ، دیگر به مرگ فکر میکنم و گویی این تنها آرزوی من شده است.
دوست با هر که شدم دشمن جانم گردیدچکنم اینهمه از شومی اقبال منست
هوش مصنوعی: هر وقت که با کسی دوست شدم، او به دشمن من تبدیل شد و حالا نمیدانم چه کنم، زیرا این همه بدبیاری از بدشانسی من است.
در میان همه مرغان چمن فصل بهارآنکه بشکسته شد از سنگ ستم، بال منست
هوش مصنوعی: در میان تمامی پرندگان چمن در فصل بهار، آن پرندهای که از ظلم و سختی آزاد شده، بال من است.
به گناهی که چو خورشید گرفتم پیشیچشم هر اختر سوزنده به دنبال منست
هوش مصنوعی: من به خاطر گناهی که انجام دادهام، مانند خورشید درخشانی در نظر دیگران جلوه میکنم و هر ستارهای که در آسمان است، به دنبال من میگردد.
فرخی چون تو و من کس به سخندانی نیستشعر شیرین ز تو و ملک سخن مال منست
هوش مصنوعی: فرخی، هیچکس به زیبایی و دلنشینی تو و من سخن نمیگوید. شعر زیبا و دلنشین از تو است و مقام شاعری به من تعلق دارد.