شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و مشکلات اجتماعی و انسانی می‌پردازد. شاعر از وضعیت انسانی که دچار غم و بی‌قانونی است، سخن می‌گوید و به مضرات مستی و عدم آگاهی اشاره می‌کند. او به نکته‌ای اشاره می‌کند که در جستجوی سود شخصی، افراد ممکن است به زحمت دیگران لطمه بزنند. همچنین، شاعر بر این موضوع تأکید می‌کند که در زندگی، با وجود تلخی‌ها و مشکلات، نباید از حقیقت و آگاهی غافل شد و نباید خود را در زنجیر افکار غیرمنطقی و تنگ‌نظرانه گرفتار کرد. این اشعار همواره یادآور لزوم توجه به آگاهی و حقیقت در زندگی هستند.
چون سبو در پای خم هر کس چو من سر سوده بودهمچو ساغر دورها از دست غم آسوده بود
هوش مصنوعی: هر کسی مثل من که در پای کُوزه نشسته، سرش را پایین آورده و در حال نوشیدن است، مانند لیوانی است که دور از هر غم و اندوهی آرامش دارد.
پارسایان را ز بس مستی گریبانگیر شددامن هر کس گرفتیم از شراب آلوده بود
هوش مصنوعی: افراد پارسا و دیندار به خاطر زیاد نوشیدن شراب به حالت مستی افتاده و دچار مشکلات شدند و ما نیز به خاطر این تاثیرات منفی هر کسی را که میدیدیم به نوعی دچارش کرده بودیم.
دودمان چرخ از آن روشن بود تا رستخیززانکه همچون آفتاب او را چراغ دوده بود
هوش مصنوعی: چرخ و فلک از زمانی روشن و با نشاط است که به مانند آفتاب، وجود او نور و روشناییای به ارمغان آورده است.
آنکه راه سود خود را در زیان خلق دیداز ره بی‌دانشی راه خطا پیموده بود
هوش مصنوعی: کسی که برای منافع خود، به ضرر دیگران اقدام می‌کند، در واقع به خاطر نداشتن دانش کافی، مسیر اشتباهی را انتخاب کرده است.
تا نخوردم می ندانستم که در ایام عمرجز غم می آنچه می‌خوردم غم بیهوده بود
هوش مصنوعی: تا زمانی که می نوشیدم، نمیدانستم که در زندگیام جز غم، چیز دیگری نمیچشم؛ هر آنچه تا آن زمان می‌خوردم، غم بیفایدهای بود.
وای بر آن شهر بی‌قانون که قانون اندر آنهمچو اندر کافرستان مصحف فرسوده بود
هوش مصنوعی: نابودی آن شهری که بی‌قانون است، چون قانونی در آن وجود ندارد و مانند کتاب آسمانی که در سرزمین کافران به حال فرسوده و بیارزش است.
آنکه در زنجیر کرد افکار ما را فرخیدر حقیقت آفتابی را به گل اندوده بود
هوش مصنوعی: کسی که باعث محدودیت و بندگی افکار ما شد، در واقع مانند فردی است که نور خورشید را با گل پوشانده است.