شمارهٔ ۱۰۲

هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از شدت غم و اندوه خود می‌گوید. او احساس می‌کند که مانند آبی که از گرما می‌ریزد، اشک‌هایش از دل سوزانش جاری می‌شود. به خاطر مرگ تهمتن (رستم) و ناملایماتی که از چرخ زمان (سرنوشت) به او رسیده، پیوسته اشک می‌ریزد. همچنین، او خود را شمعی می‌بیند که به خاطر غم، به تدریج می‌سوزد و از چشمانش اشک می‌ریزد. شاعر بیان می‌کند که به اندازه‌ی ناکامی‌هایی که در زندگی‌اش داشته، خون از انگشتش می‌ریزد و این درد تا همیشه با او خواهد بود. او دامن پاک سیاوش را به عنوان گواهی بر این غم می‌داند و بر این باور است که آسمان نیز غم او را با خاکستر بر سر سودابه می‌ریزد. در نهایت، درد و اندوه او چنان شدید است که خود را به ماهی تشبیه می‌کند که میان اشک و زخم‌ها در حال دست و پنجه نرم کردن است.