شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف تاثرات عمیق خود از جدایی و غم ناشی از عشق می‌پردازد. او با ستایش از محبوبش، او را به سان سروی در چمن راستی می‌داند و از درد دل خود می‌گوید که چگونه غم عشق به سراغش آمده و در خانه‌اش اقامت کرده است. شاعر به بیان اشک‌هایش در شب جدایی اشاره می‌کند و به شجاعت و صبوری خود در این وضعیت اشاره می‌کند. او همچنین از تیر ملامت که بر سینه‌اش نشانه رفته، سخن می‌گوید و در انتها به این نکته می‌رسد که حتی بعد از کشته شدن در عشق، محبوبش تنها به اظهار ندامت پرداخته است. این شعر به خوبی احساسات عمیق و پیچیده انسانی را منتقل می‌کند.
زین قیامی که تو با آن قد و قامت کردیدر چمن راستی ای سرو قیامت کردی
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که با قیامی که تو به خاطر زیبایی و قامت خود در میان گلها کردی، واقعاً زیبایی را تا مرز بینظیری ارتقا دادی. تو مانند سرو، نمودار عظمت و شکوه هستی که همه چیز را تحت تأثیر قرار دادهای.
آخر ای غم تو چه دیدی ز دلم کز همه جارخت بستی و در این خانه اقامت کردی
هوش مصنوعی: ای غم، تو چه میدانی از دل من که از هر جا دور شدی و در این خانه ماندگار شدی؟
قطره قطره شدی از دیده برون در شب هجرای دل از بسکه تو اظهار شهامت کردی
هوش مصنوعی: به آرامی و به تدریج، اشکهایت از چشمانت سرازیر شدند در شب دوری و جدایی، ای دل، به خاطر اینکه تو آنقدر شجاعت و جرأت نشان دادی.
دل بر ابروی کمان تو نینداخته چشمسینه ام را هدف تیر ملامت کردی
هوش مصنوعی: دلنگرانی من به خاطر زیباییهای تو نیست؛ اینچنین کردهای که نگاه تردیدآمیزم را هدف انتقاد و سرزنش قرار دادهای.
خون‌بهایم بود این بس که پس از کشته شدنبر سر خاک من اظهار ندامت کردی
هوش مصنوعی: این موضوع برای من بسیار مهم است که پس از کشته شدنم، بر سر مزارم احساس پشیمانی کردی و این خود، ارزش خون من را نشان میدهد.