شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از رنج و درد ناشی از جهل و نادانی سخن می‌گوید که مانند زنجیری، پریشانی‌های زندگی را به هم متصل کرده است. او به قضاوت‌های نادرست دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که این قضاوت‌ها داغی سیاه بر پیشانی ما گذاشته است، که نشان‌دهنده شرم و درد ماست.
دردا که ز جهل درد نادانی ماچون سلسله شد جمع پریشانی ما
هوش مصنوعی: ای کاش که نادانی ما، مانند زنجیری، تمام بینظمیها و نگرانیهای ما را به هم پیوند زده است.
با حق قضاوت اجانب امروزیک داغ سیاهیست به پیشانی ما
هوش مصنوعی: امروز قضاوت بیگانگان بر سر ما، نشانهای از سیاهی و ننگ است که به پیشانی ما زده شده است.