تناجی
فرخی یزدی

شمارهٔ ۲۴

هر کس که چو گل در این چمن یکرنگ استبا خار به پیش باغبان هم سنگ است
دل تنگی غنچه در چمن تنها نیستبر هر که نظر کنی چو من دلتنگ است