شمارهٔ ۱۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به نقد کسانی می‌پردازد که از زحمات و تلاش‌های ملت بهره‌برداری می‌کنند و آن را به نفع خود می‌خورند. شاعر به تلخی می‌گوید که این پولی که به نام القاب و مقام‌ها به دست می‌آید، در واقع نتیجه خون دل و زحمت مردم است. او از ادامه این وضعیت و تصرف عرق جبین یک ملت به شدت ابراز نارضایتی می‌کند.
این پول که صاحبان القاب خورندخون دل ماست چون می ناب خورند
هوش مصنوعی: این پولی که افراد با القاب و Positions بالا به خود اختصاص میدهند، درواقع نتیجهی زحمت و دلسردی ماست، همانطور که دیگران مینوشند و لذت میبرند.
تا کی عرق جبین یک ملت رابگرفته و قطره قطره چون آب خورند
هوش مصنوعی: تا کی باید عرق و زحمت یک ملت را به تدریج و به آرامی ببلعند و از آن بهره‌برداری کنند؟