شمارهٔ ۳۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ناتوانی و رنج‌های ناشی از ظلم و ستم اشاره می‌کند و در عین حال به زندگی و پیری می‌پردازد. او از این می‌پرسد که تا کی باید با چشمانی ناتوان، مرگ جوانان را مشاهده کنیم و به تماشای ستم بر ناتوانان بپردازیم. توجه به تضاد بین قدرت و ناتوانی و عمق درد و رنج انسانی در این شعر بارز است.
تا چند توان به ناتوانان دیدنجور و ستم جهان ستانان دیدن
هوش مصنوعی: چقدر باید ظلم و ستم بر ناتوانان را مشاهده کنیم و از بیعدالتیهای دنیای ظالمین آگاه باشیم؟
تا کی به هوای زندگی در پیریبا دیده توان مرگ جوانان دیدن
هوش مصنوعی: چقدر طول میکشد که در پیری، با چشمهای ناتوان، مرگ جوانان را مشاهده کنیم تا به خاطر زندگی خودمان به این حالت دچار شدهایم؟