شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان فقر و نیازمندی جامعه‌ای می‌پردازد که هرچند خود را پاکباز و بی‌نیاز می‌دانند، اما در عین حال دست به سوی دیگران دراز می‌کنند. شاعر اشاره می‌کند که اگر اشراف طمعکار مانع نشوند، این افراد با وجود فقر نیز می‌توانند از نعمت‌ها بی‌نیاز باشند.
با آنکه ز فقر پاکبازیم همهپیش دگران دست درازیم همه
هوش مصنوعی: اگرچه ما از فقر و نیاز رهایی یافتهایم، اما همچنان برای دیگران دست نیاز دراز میکنیم.
اشراف طمعکار اگر بگذارندبا کثرت فقر بی نیازیم همه
هوش مصنوعی: اگر اشراف طمعکار اجازه دهند، با وجود فراوانی فقر، ما میتوانیم بی‌نیاز باشیم.