شمارهٔ ۳۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به کوه و کاه به عنوان نمادهایی از غم و درد خود اشاره می‌کند. او کوه را همسنگ غم و کاه را همرنگ رخ زردش می‌داند. همچنین آتش عشق را عامل دلگرمی‌اش می‌داند، اما آن را مشابه مجمری که سردی ناله‌اش را می‌سوزاند، توصیف می‌کند. به طور کلی، شاعر احساسات عمیق و درد خود را از طریق این تصاویری که به کار می‌برد، بیان می‌کند.
ای کوه تو همسنگ غم و درد منیوی کاه تو همرنگ رخ زرد منی
هوش مصنوعی: ای کوه، تو نیز مانند من از غم و درد پر هستی و ای کاه، تو هم مانند چهرهی زرد من هستی.
ای آتش عشق از تو دلگرم شدمچون مجمر سوز ناله سرد منی
هوش مصنوعی: ای آتش عشق، به واسطه تو آرامش یافتهام، مانند برافروختگی مجمر، ناله سرد من به خاطر توست.