شمارهٔ ۶۰ - مجیرالدین بیلقانی

چه جرم است این بر آورده سر از دریای موج افگن؟به کوه اندر دمان آتش به چرخ اندر کشان دامن

رخ گردون ز لون او به عنبر گشته آلودهدل هامون ز اشگ او به گوهر گشته آبستن

گهی از میغ او گردد نهفته شاخ در لؤلؤگهی از سعی او گردد سرشته خاک از لادن

بنالد سخت بی علت بجوشد تند بی کینهبخندد گرم بی شادی بگرید زار بی شیون

گهی باشد چو برطرف زمرد بیخته عنبرگهی باشد چو در لوح خماهن ریخته چندن

زمین آرای دود اندام گردون سای آتش دلسیه دیدار گوهر پاش میناپوش دیباتن

ز لاله باغ را دارد پر از بیجاده گون رایتز سبزه راع را دارد پر از فیروزه گون خرمن

گهی با مهر همخانه گهی با باد هم پیشهگهی با چرخ هم زانو گهی با بحر هم برزن

بشوید چهره نسرین بتابد طره سنبلبسنبد دیده نرگس بدرد جامه بر گلشن

چو راه مردم ظالم هوا از جسم او انبهچو رای خسرو عادل زمین از چشم او روشن

مصاف افروز دشمن سوز شاه نیمروز آنکودرین ملکست کافی رأی وافی عهد صافی ظن

ملک بوالفضل نصربن خلف فرزانه تاج الدینکه برباید همی تاج از سر شاهان شیر اوژن

زمانه بد سگالش را همی گوید که لاتأمنفرشته نیکخواهش را همی گوید که لاتحزن

حسامش را دهد زهره به هدیه شیر گردن کشسنانش را دهد مهره به رشوت مار دندان زن

بنان گردد ز تحریر قیاس جود او عاجززبان گردد ز تقریر ثنای ذات او الکن

چو تا ز درخش نگزیند بجز صحن فلک میدانچو بازد گوی نپسندد بجز قوس قزح چوگان

نماند از تیر و گرز او مگر بر روی رایت هاعقاب نادریده دل هزبر ناشکسته تن

جلال قدر او بحد صفات عدل او بی عدعطای دست او بی مر سخای طبع او بی من

هدف گشت آسمان گویی خدنگش را که اندر شبنماید روی مه یکسر هدف کردار پر روزن

ایا در پایه تختت زمانه ساخته مأویو یا در سایه تختت ستاره یافته مأمن

بدانگه کز سجستان سوی غزنی برد آن لشگرهمه با دولت خسرو همه با صولت بهمن

ملک تأیید بدر آیین، فلک تأثیر کوه آلتنهنگ آسیب ببر آفت پلنگ آشوب شیرافگن

دلیرانی که از گردون به نوک رمح سیارهربودندی چو گنجشکان به منقار از زمین ارزن

مخالف چون برون آمد به میدان با چنان لشکرچو شیران عرین پر دل چو دیوان لعین پر فن

در آورده به پیش صف چو گردون زنده پیلانیکه گردون شان بوقت کین نیارد گشت پیرامن

چو کوه زفت شخص آورد چو غول گست حیلت گرچو باد تیز دریا بر چو تیر تند هامون کن

چو ضرغام قوی جوشان چو عفریت حرون کوشانچو تمساح روان هایل چو ثعبان سیه ریمن

سپاهی از نهاد دیو و تو در جنگشان رستمگروهی بر نهاد خوک و تو در حربشان بیژن

قضا در تیغ سیمابی نهاده ریزه مرجاناجل بر درع زنگاری فشانده خرده روین

چو خواب اندر سر مردان گزیده تیغ تو مرقدچو وهم اندر دل گردان گرفته تیغ تو مسکن

شده ز ارواح گمراهان هوا چون حلقه خاتمشده ز اجسام بدخواهان زمین چون چشمه سوزن

اجل با حربه قاطع بلا با باره سابقزمین در حله احمر زمان در کله ادکن

تو در قلب سپه گویی بزیر ران در آوردهتک او تیز چون صرصر رگ او سخت چون آهن

ز نصرت بر تنت درقه ز قدرت بر کفت خنجرز دولت بر سرت مغفر ز حشمت بر تنت جوشن

چنان رفت از کمان تو سوی خصمان همی ناوککه گاه رجم سیاره ز گردون سوی آهرمن

چو شد رای همایونت قوی با رایت عالیشد آثار ظفر ظاهر، شد انوار قدر روشن

نگشت از فر تو خسته از بن خونخوارگان یک دلنشد از زخم تو رسته از آن بیچارگان یک تن

زهی رسم بدیع تو عروس ملک را زیورخهی رای رفیع تو چراغ فتح را روغن

درین بقعت پدید آمد که ناورد از بنی آدمز اهل سیستان هرگز به مردی ایزد ذوالمن

هراسانند پیوسته ز پیکان تو مهر و مهتن آسانند همواره زاحسان تو مرد و زن

از آن خصمت چو پرویزن ز دیده خون همی ریزدکه از تیرت دماغ او مشبک شد چو پرویزن

سزد ناهید، دست بخت مسعود ترا یارهشود خورشید فرق پای میمون ترا گر زن

خداوندا! اگر هستم بذات از خدمتت غایبز جور عالم جافی ز دور گنبد توسن

مرا حرزست پیوسته ثنای تو به هر موضعبرآوردست همواره دعای تو به هر مسکن

کنون نزدت فرستادم عروسی چون شکر کورامعالی هست پیرایه، معانی هست پیراهن

زمانه از شرف او را عصا به بسته بر جبهتستاره از لطف او را قلاده کرده در گردن

گر او را بهره ای باشد ز اقبال قبول توشود خار مرادش گل، شود زهر مرامش من

اگر چه مادحان داری ز من بهتر فراوانییقین دانم که بد گویند پیشت شرح حال من

نوای خوش نوا آید ز سوی حضرت عالیمرا ناگه چو موسی را ز سوی وادی ایمن

الا تا از زمین لاله بروید در مه نیسانالا تا از هوا ژاله ببارد در مه بهمن

ز مهرت باد چون لاله ز خنده چهره ناصحز بیمت باد چون ژاله ز گریه دیده دشمن

قدر را عزم تو قدوه، قضا را جزم تو عمدهاجل را رزم تو قانون جهان را بزم تو گلشن

به نعل کره ختلی حصار دشمنان بسپربه نوک نیزه خطی سپاه دشمنان بشکن