شمارهٔ ۸۳ - مجیرالدین بیلقانی

زهی با حسن تو همدم صفا و لطف روحانیبه زلف ار سایه خضری به لب چون آب حیوانی

مه و خورشید پیشانی کنند از روی بی شرمیاگر پیش رخت بر خاک ره ننهند پیشانی

دلم سوزی و این معنی رگی با جان همی داردمکن این ناخوشی با جان که صد ره خوشتر از جانی

چه پرسم از تو حال دل چو می دانی که می دانمغم دل با تو چون گویم چو می دانم که می دانی؟

نداری زلف را بر گوش اگر به گوش واداریکز آن شکل پریشان هست جمعی را پریشانی

جهان مصرست و تو یوسف چهی پر آب زیر لبعزیزان جهان را دل در آن چاه است زندانی

تو در کار دالم سستی و من در سختی افتادهاگر سخت آیدت ور نه به غایت سست پیمانی

تو خواهی یار و خواهی نه سعادت پادشاهی راکه صبح دین و دولت هر دو زو گشتند نورانی

شه اقلیم بخش اعظم اتابک کز جلال اونهادش نام در اول سپهر اسکندر ثانی

پناه دوده سلجوق کز تأثیر انصافششود همخوابه میش ازامن با گرگ بیابانی

فلک سیر ملک سیرت که بر درگاه او زیبدملک را آستان بوسی فلک را بنده فرمانی

رکاب آسمان سایش به هر جانب که روی آردبگیرد هر دو فتراکش به رغبت لطف ربانی

رکابش را دو در می دان که او خود شکل در داردیکی در در رضای حق دوم در فضل یزدانی

ایا گردون عنان شاهی که ریزد آسمان جوجواگر یک لحظه از کارش عنان دل بگردانی

تو موسی دست تا هستی شبان اطراف عالم رانیارد گرگ پروردن سپهر سبز بارانی

چه گویم خصم سگ روی تو چون بیند که هر ساعتز شمیر تو شیرافگن سگانرا هست مهمانی

عنان تو چو زنجیرست و خصم تو چو دیوانهبجنبد جانش اندر تن چو زنجیرش بجنبانی

سخن را پشت و رو نبود اگر گویم درین دورانتویی روی جهانداری تویی پشت مسلمانی

جهان چون تیر از آن شد راست کز خون جهان شورانسر پیکان تو لعل است همچون لعل پیکانی

همه نور الهی بر تو شد پیدا ازین معنیکه با آن حضرت قدسی ترا سری است پنهانی

نشستی ظلم در عالم چو اضطراب تو بر تواگر تیغت نبودی زیر این گرون پنگانی

هر آن کاری که نتواند فلک ترتیب آن کردنتو کن ترتیب آن زیرا تو بتوانی که بتوانی

جهانگیر و خدا ترسی و مقبل پس روا باشداگر گویم که هم جم هم سکندر هم سلیمانی

تو خورشیدی و بی حکمت نماند جای در گیتیکه بی خورشید جایی نیست در آباد و ویرانی

به منبر کی رود هرگز سری کان نیست منقادتشکاری کی تواند شد سگی کان هست کهدانی

سلامت روی در دزدد اگر تو سعی واگیریجهان از پیش برخیزد اگر تو فتنه ننشانی

مسلم شد کز آن ایران و تورانت مسلم شدکه تو با فر افریدون و با قدر قدر خانی

جهانبخش و جهانگیری زهی قدر و زهی قدرتکه در یک روز اگر خواهی جهان بدهی و بستانی

برآرد حمله گرم تو دود از آب و از آتشچو تیغ آب رنگت کرد عزم آتش افشانی

روان طغرل و مسعود شادند از تو زین معنیکه سلطان ارسلان را شد مسلم از تو سلطانی

چه گویم من ز فر دولت و اقبال تو شاهاکه هرچ آن آید اندرو هم من صد بار چندانی

درخت دولتت دارد دو شاخ تازه کز هر دوبه اقبال تو پیدا گشت آثار جهانبانی

یکی در عقد پیروزی فزون از در دریایییکی در تاج بهروزی به از یاقوت رمانی

دو ماهند اندرین برج و دو سروند اندرین بستانکه رشگ ماه چرخند و ستیز سرو بستانی

همی تا طره پیرایی نمایند از ره صنعتعروسان چمن را هم صبا هم ابر نیسانی

همی تا گل ندارد تاب پیش باد خوارزمیهمی تا نور گیرد مه ز خورشید خراسانی

جهانت باد محکوم و سپهرت باد در فرمانسلیمان وار حکمت را متابع انسی و جانی

رفیقت طالع میمون به هر جانب که روی آریمعینت ایزد بیچون به هر جایی که درمانی

اگر چه عمر کس باقی نخواهد بود در عالمکرامت عمر باقی بادت اندر عالم فانی