شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق غم و اندوه شاعر است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که دیگر با نگاه‌های حزن‌انگیز خود بر او فشار نیاورد، زیرا او به اندازه کافی رنج می‌کشد. او به چالش‌های دلتنگی و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که دلش دیگر نمی‌تواند بیشتر از این آسیب ببیند. همچنین، شاعر به دوستی‌های ناباب اشاره می‌کند که باعث آزردگی‌اش شده و از اینکه سایه این مشکلات بر زندگی‌اش سنگینی می‌کند، ابراز ناراحتی می‌کند. در نهایت، او از ناتوانی در جدا کردن غم‌ها و احساساتش مانند جدا کردن دو شیء که به هم چسبیده‌اند، سخن می‌گوید.
ناوک مینداز ای صنم از غمزه بر من بیش ازینهر چند گیلی گردنی زو بین میفگن بیش ازین
هوش مصنوعی: ای معشوق، با نگاه ناز و دلربایت به من تیر بزن، زیرا من دیگر طاقت این عشق را ندارم. هرچند گردن تو زیباست، اما اگر بیشتر از این بر من جفا کنی، من نمیتوانم تحمل کنم.
قد در غمت نون کرده ام وز دیده جیحون کرده اممفگن که نه خون کرده ام خون در دل من بیش ازین
هوش مصنوعی: من به خاطر غمت به اندازهای گریه کردهام که اشکهایم مانند جیحون (رودی بزرگ) جاری شدهاند. وای بر تو که فکر میکنی من خون ریختهام، در حالی که در دل من غم و ناراحتی بیشتر از آنچه که تصور کنی وجود دارد.
پوشم به دامان در نهان هر شب سرشگ از پاسبانپوشیدن آخر چون توان دریا به دامن بیش ازین؟
هوش مصنوعی: هر شب به طور پنهانی اشکهایم را در دامنم میریزم، اما میدانم که با این کار نمیتوانم دریا را در دامنم جا بدهم.
از دوستی دل برده ای بس جان به غم آزرده ایبد دوستی گو کرده ای با هیچ دشمن بیش ازین
هوش مصنوعی: از دوستی دل را بردهای و به غم جانم را رنجاندهای، پس به راستی بدتر از این دوستی نکردهای، زیرا با هیچ دشمنی بیشتر از این آسیب ندیدم.
صبر مجیر از دست غم از سوزنت گشتست کمنتوان جدا کردن ز هم سندان به سوزن بیش ازین
هوش مصنوعی: صبر مجیر به خاطر غم کمکم از بین رفته است و نمیتوانم بیشتر از این با سوزن از هم جدا شوم.