شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به رابطه عاشقانه اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر یارش شبانه با او بماند، هنوز برای جدایی آماده نیست. شاعر از غم و اندوه خود صحبت می‌کند که مانند ابر گریه می‌کند، در حالی که یارش مانند گل می‌خندد و شاد است. این تضاد میان غم او و شادی یار به زیبایی بیان شده است.
با من چو گل ار شبی بپیوندد یارننشسته هنوز رخت بر بندد یار
هوش مصنوعی: اگر یارم همچون گلی شب کنارم بیاید، هنوز آماده برگشتن نیست و دلش نمیخواهد از من جدا شود.
چون ابر به صد دیده همی گریم منچون گل به هزار لب همی خندد یار
هوش مصنوعی: من مانند ابری هستم که از چشمانم اشک میریزم، در حالی که یار من مانند گلی است که با هزار لبخند می‌خندد.