شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد درونی خود و ناپختگی انسان‌ها اشاره می‌کند. او با یک دست قرآن و با دست دیگر جام می‌گیرد و این تصویر دوگانگی در زندگی را نشان می‌دهد. شاعر بیان می‌کند که گاهی در حالت حلال و گاهی در حالت حرام است و به‌نوعی در این جهان در حال رشد و ناپختگی است. او نه به کامل بودن ایمان‌داران (مسلمانان) تعلق دارد و نه به کافران مطلق، بلکه به حالت میان‌مایگی و عدم قطعیت اشاره می‌کند.
یک دست به مصحف و دگر دست به جامگه نزد حلال مانده گه نزد حرام
هوش مصنوعی: در یک دستش قرآن است و در دست دیگرش میخانه، گاه به کارهای حلال مشغول است و گاه به کارهای حرام.
ماییم درین عالم ناپخته خامنه کافر مطلق نه مسلمان تمام
هوش مصنوعی: ما در این دنیا به حالتی ناپخته و خام هستیم؛ نه کاملاً کافر هستیم و نه مسلمانی کامل.