شمارهٔ ۲۰۸ - فی المدیحه - قطران تبریزی

کمر بستند بهر کین شه ترکان پیکاریهمه یک رو به خونخواری همه یکدل به جراری

یکی ترکان مسعودی به قصد خیل مسعوداننهاده تن به کین‌کاری و دلداده به خونخواری

به سان کوه از انبوهی و چون ریگ از فراوانیچو شیران از گران زخمی چو دیوان از سبکباری

چه محمودی چه مسعودی چه مودودی چه داودیچه خاقانی چه سلطانی چه دیوانی چه پیکاری

جهان جویان بدمسازی جهان گیران بهم پشتیجهان سوزان بیک زخمی جهان روبان بیکباری

ز جان و مالشان یکباره نادیدار کردندیاگر یک ساعت دیگر نگشتی شاه دیداری

چو عالی رأیت خسرو ز تاری گرد پیدا شدبر ایشان روز روشن شد بکردار شب تاری

باندک لشگر اندک کرد مر بسیار ایشان راسپه را شاه دانا به ز هم پشتی بسیاری

همه خویشان و پیوندان همه اندر هزیمتگهز بس زاری ز یکدیگر همی جستند بیزاری

اگر خسرو نبخشودی و در خورشان نفرمودینرستی جانور زانجا نه جنگی و نه پیکاری

چه ارزد غدر با دولت چه ارزد مکر با دانشاگر چه کار ترکان هست مکاری و غداری

خداوندا پراکندی ز هم پیوسته خیلی راچه از زنگان چه از گرگان چه از آمل چه از ساری

ز تنشان تلها کردی بصحرای سراب اندرمیان تلها کردی ز خونشان جویها جاری

وز آنجا تاختن کردی بسوی قلعه محکمکه بر باره اش نیابد ره بحیلت باد آزاری

فلک پهنا و بالا و در او مردان جنگ آورگزیده هر یک از شهری بخونخواهی و عیاری

بر او رفتند تازان خیل تو در دم بآسانیو گرچه دیو نتواند بر او رفتن بدشواری

دژی را همبر گردون بکردی پست با هامونبیک ساعت چنان کانجا نبود آن هرگز انگاری

امیر دژ بگیتی در شده آواره چون غولانیکی ساعت بود کوهی یکی ساعت بود غاری

نیاید باز پندارم هنوزش هوش او زی تنچو کهتر مهتری جوید بخواری میر دو زاری

بسالاری و سرداری بصد لشکر یکی زیبدبسالاران نباید هشت سالاری و سرداری

کسی کز گاه آدم باز شاهی چون تو پنداردعجب ضایع شده باشد همه عمرش تو پنداری

ترا دانش ترا گوهر ترا منظر ترا مخبرز تیغت صاعقه بارد بدست ابر گهر باری

چو تو گردون نیاورده چو تو گیتی نپروردهتو هستی حاجت مردم تو هستی حجت باری

نکو روی و نکورأیی نکودین و نکودانینکو فر و نکو کیشی نکوفال و نکوکاری

الا تا سرخی از گلنار نبود هیچ ناپیداالا تا سبزی از زنگار نبودا هیچ متواری

رخ تو باد گلناری و حلق خصم گلناریسر تو باد زنگاری و گور خصم زنگاری

همیشه باش برخوردار ازین دولت وزین نعمتکه بر دل داد و دینداری و بر رخ ماه و خورداری

بمان اندر جهان شادان که در جسم جهان جانیبزی بر مسند شاهی که شاهی را سزاواری