تناجی
قطران تبریزی

شمارهٔ ۶

مادر چو بزاد آن بدعا خواسته راکرده‌است نشان آن مه پیراسته را
خالیست میان آن مه ناکاسته راگر مهر نهد کسی چنین خواسته را