شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس شادی و خوشحالی شاعر به خاطر دیدن محبوبش است. شاعر می‌گوید وقتی که به محبوبش نگاه می‌کند، غم و سختی‌های دلش کم می‌شود و وجود او همچون چراغی در عالم به روشنایی دلش کمک می‌کند. در واقع، عشق و حضور محبوب باعث آرامش و شادابی دل شاعر می‌شود.
آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد
هوش مصنوعی: زمانی که دل من از دیدن تو شاد و خوشحال شود، نور تو باعث روشنی و روشنایی همه جهان خواهد شد.
چون از سختی دلم پر از غم گرددچون بنگرمت غم از دلم کم گردد
هوش مصنوعی: وقتی که دل من از غم پر می‌شود، تنها کافی است که تو را ببینم تا غمهایم کم شود.