شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احوالات و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و حقیقت است. شاعر به زبان سوال اشاره می‌کند و می‌گوید که حال او در پیش معشوق مشخص است بدون اینکه نیاز به توضیح باشد. او همچنین به آثار وجود معشوق در شب و روز اشاره کرده و می‌گوید که درک حقیقت معشوق برای او غیرممکن است و تنها در خیال می‌تواند به آن دست یابد. شاعر از حال بد خود به دلیل رفتارهای بد و تاثیرات منفی آن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که فرصتی به او بدهد تا بتواند از یاد معشوق سخن بگوید. در پایان، شاعر به عذرخواهی و ابراز تاسف از گناه‌های خود می‌پردازد و به حال زرد و روحی آلوده‌اش اشاره می‌کند.
ای بسته دانش تو زبان سوآل ماناکرده شرح ، پیشِ تو معلوم حالِ ما
هوش مصنوعی: ای دانش تو ما را از بیان سوالات بینیاز کردهای، حالا در پیش خودت، وضعیت ما برایت مشخص است.
شام و سحر تصور آثار صنع تستنقش نگار خانه خواب و خیال ما
هوش مصنوعی: در طول شب و روز، ذهن ما پر از افکار و تصورات ناشی از زیباییهای آثار خالق هستی است که مانند نقوشی بر دیوارهای خواب و خیال ما نقش بستهاند.
درک حقیقت تو محالست بر خیالاین آرزو کجا و خیال محال ما
هوش مصنوعی: درک حقیقت تو برای خیال ما غیر ممکن است؛ این آرزو کجا و خیال دست نیافتنی ما کجا.
داریم حال بد ز مآل فعال بدما را بحال ما نگذارد فعال ما
هوش مصنوعی: حال ما به خاطر عملکرد بد ما خراب است و این عملکرد بد نمیگذارد که حال ما بهتر شود.
روزی که از تو هر عملی را جزا رسدتعذیر ما بس است ز تو انفعال ما
هوش مصنوعی: روزی که هر کاری که کردهایم، مورد پاداش قرار بگیرد، فقط این کافی است که ما تحت تأثیر تو قرار گرفتهایم.
ما را مجال ده که ز ذکر تو دم زنیمبهر سخن دمی که نماید مجال ما
هوش مصنوعی: به ما فرصتی بده تا از یاد تو سخن بگوییم، زیرا تنها زمانی میتوانیم این کار را انجام دهیم که فرصتی برای ما فراهم باشد.
اظهار عذر ماست فضولی ز معصیتبر روی زرد ما رقم اشک آل ما
هوش مصنوعی: به خاطر گناهانی که انجام دادهایم، صورت ما پژمرده و پر از غم است. اشکهای ما نشاندهندهی پشیمانی و عذرخواهی ما از خداوند است.