شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از جدایی و عشق ناکام صحبت می‌کند. او به وضوح ابراز می‌کند که اشک‌هایش را نمی‌تواند پنهان کند و این غم چنان عمیق است که به طور فیزیکی بر او تاثیر گذاشته است. شاعر به یاد معشوقش می‌افتد و عزم و اراده‌اش را در پی او می‌سنجد، اما متوجه می‌شود که این عشق تنها او را به درد و رنج می‌کشاند. او حس می‌کند که از طرف معشوقش هیچ کمکی نمی‌رسد و آرزوهایش با موانع بسیاری مواجه است. در پایان، شاعر از دیگران می‌خواهد که به او رحم کنند و ملامت نکنند، زیرا او در حال تجربه‌ی یک ماتم عمیق برای عشقش است.
چو از غم کنم چاک پیراهنم راز مردم کند اشک پنهان تنم را
هوش مصنوعی: وقتی که از غم میزنم چاک بر پیراهنم، اشک پنهانی که مردم نمیبینند بر تنم جاری می‌شود.
چه سان با قد خم کنم عزم کویشگرفتست خار مژه دامنم را
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم با قامت خمیده به سوی معشوق بروم در حالی که خار مژهاش دامنم را میگیرد؟
غمت دانه ها می فشاند ز چشممبباد فنا می دهد خرمنم را
هوش مصنوعی: اشکهای غم تو مانند دانههایی از چشمم میریزد و باعث می‌شود که همه داشتههایم به باد برود.
نیامد ز دست تو ای من غلامتکه در طوق ساعد کشی گردنم را
هوش مصنوعی: این بیت به این معنی است که از تو هیچ کمکی ندیدم، ای کسی که من به تو خدمتگزارم. تو گردن مرا تحت فشار قرار دادی، ولی هنوز نتوانستی به من کمک کنی.
ز هر سو ره آرزو بست بر منسرشکم که بگرفت پیرامنم را
هوش مصنوعی: از هر طرف راههای آرزو بر من بسته شده و به خاطر این موضوع، اشکهایم آنقدر زیاد شده که دور و برم را گرفتهاند.
مبین محتسب تند در ساغر میمکن تیره آیینه روشنم را
هوش مصنوعی: محتسب تند و بیرحم، در پی آن نباش که در لیوان شراب، تصویر روشن من را کدر کنی.
ز غم مرده ام ماتم خویش دارمفضولی ملامت مکن شیونم را
هوش مصنوعی: از شدت اندوه، حالت مرگ به من دست داده و در سوگ خود داغ دارم. فضولی نکن و به نالهام خرده نگیر.