شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: شاعر بیان می‌کند که اگر بعد از مرگش در محل محبوبش دفن شود، عذاب قبر برای او معنایی نخواهد داشت. او از جدل با خودش بر سر غم عشق و ساقی سخن می‌گوید و امیدوار است که شراب بتواند او را برای ساعتی از دردش آزاد کند. وی به این موضوع اشاره دارد که وقتی عاشق دوستش می‌شود، هیچ چاره‌ای جز پذیرش رسوایی ندارد و از طعنه‌های دشمن نمی‌ترسد. شاعری دارای دل آتشین است و به این معنا اشاره می‌کند که عشقش آزاررسان و دردآور است. او همچنین به این موضوع می‌پردازد که عشق او باعث جدایی روح و جسمش شده و می‌گوید که هر چند در ظاهر خندان به نظر می‌رسند، اما در باطن از درد فراق گلهای گلشن نگرانند. در نهایت، او خاطرنشان می‌کند که عشقش بلای جان و آفتی برای وجودش شده است.
گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مراکی عذاب قبر پیش آید دران مدفن مرا
هوش مصنوعی: اگر بعد از مرگ من، سر کوی تو محل دفن من شود، دیگر عذاب قبر برای من در آنجا چه معنا خواهد داشت؟
چند باشم در جدل با خود ز غم ساقی بیارشیشه می تا رهاند ساعتی از من مرا
هوش مصنوعی: برای چه مدت باید با خودم در جدل باشم؟ از غم خلاصم کن و شیشهای از می بیاور که لحظهای مرا از این حال نجات دهد.
دوست چون می خواهدم رسوا ندارم چاره ایمی شوم رسوا چه باک از طعنه دشمن مرا
هوش مصنوعی: وقتی که دوست را میخواهم و نمیخواهم رسوا شوم، چاره‌ای ندارم. در هر حال، اگر رسوا شوم، از طعنه و سخن چینی دشمنانم باکی ندارم.
ز آتش دل چون نمی سوزد روان گویا که هستاستخوانهای بدن فانوس وش زاهن مرا
هوش مصنوعی: دل من از آتش احساسات نمیسوزد، بلکه به نظر میرسد روح من مثل یک فانوس در بدنم روشن است.
کام من معنیست نی صورت ز یوسف طلعتانمن نه یعقوبم چه ذوق از بوی پیراهن مرا
هوش مصنوعی: خواسته من فهم و درک عمیق است، نه زیبایی ظاهری. من مانند یعقوب نیستم که از دیدن جمال یوسف خوشحال شوم، بلکه شادابیم از بوی پیراهن اوست.
خنده دارند بی پروا ز آسیب خزانچون نیاید گریه بر گلهای این گلشن مرا
هوش مصنوعی: آنها بدون نگرانی به آسیبهای فصل پاییز میخندند. چرا باید بر گلهای این باغ غمگین باشم وقتی که گریهای نمیبنند؟
رفت جان از تن برون تن شد فضولی خاک رهعشق او شد آفت جان و بلای تن مرا
هوش مصنوعی: جان از بدن خارج شد و حالا بدن فقط خاکی بیارزش است. عشق او باعث شده که دلم در عذاب باشد و بدنم دچار درد و زحمت شود.