شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات آشفته و ناراحت خود سخن می‌گوید. او نمی‌داند که چرا در دلش اضطراب و ناگواری وجود دارد و در حالتی از حیرت به سر می‌برد. با وجود اینکه زمان زیادی است که در وضعیتی بدحال و پریشان قرار دارد، نمی‌تواند دلیل آن را بفهمد. او به یاری معشوقش امید دارد، اما معشوق به او می‌گوید که نمی‌داند چگونه می‌تواند به او کمک کند. شاعر در همه لحظات غمناک است و احساس می‌کند که تمام کارهایش بدون اختیار انجام می‌شود. همچنین، او از بررسی درد خود می‌داند که فضولی خطرناک است، ولی در آخر نمی‌تواند از دردش رهایی یابد و احساس درماندگی می‌کند.
باز خونبارست مژگانم نمی‌دانم چرااضطرابی هست در جانم نمی‌دانم چرا
هوش مصنوعی: چشمهایم دوباره پر از اشک شده است و نمی‌دانم چرا اینقدر در درونم احساس نگرانی و اضطراب دارم.
عالمی بر حال من حیران و من بر حال خودمانده‌ام حیران که حیرانم نمی‌دانم چرا
هوش مصنوعی: یک نفر با تعجب به وضعیت من نگاه می‌کند و من هم از وضع خودم گیج و سرگردان هستم، اما نمی‌دانم چرا اینقدر گیج هستم.
روزگاری شد که بدحال و پریشانم ولیبس که بدحال و پریشانم نمی‌دانم چرا
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که حال خوبی ندارم و بسیار پریشانم، اما به قدری در این وضعیت قرار دارم که حتی نمی‌دانم چرا اینطور شدهام.
یار می‌دانم که می‌داند دوای درد منلیک می‌گوید نمی‌دانم نمی‌دانم چرا
هوش مصنوعی: دوستم می‌دانم که می‌داند چگونه می‌تواند به من کمک کند و دردهای مرا تسکین بخشد، اما او به من می‌گوید که نمی‌داند، نمی‌دانم چرا اینگونه می‌گوید.
نی وصالم می‌رهاند از مصیبت نی فراقدر همه اوقات گریانم نمی‌دانم چرا
هوش مصنوعی: نی که با آن مینوازم، من را از درد و سختیها رها می‌کند، اما از جدایی همواره در حال گریه هستم و نمی‌دانم چرا این احساس در من وجود دارد.
نیست کاری کآید از من هر طرف بی‌اختیارمی‌دواند چرخ گردانم نمی‌دانم چرا
هوش مصنوعی: هیچ کاری از من برنمیآید، اما در همه جا بهطرز غیرقابل کنترلی چرخ زندگیام در حال چرخش است و نمی‌دانم چرا اینگونه است.
درد خود را گرچه می‌دانم فضولی مهلک استفارغ از تدبیر درمانم نمی‌دانم چرا
هوش مصنوعی: من به دردی که دارم آگاه هستم، اما می‌دانم که بیملاحظگی در این مورد خطرناک است. با این حال، نمی‌دانم چرا نمیتوانم راه حلی برای درمان خود پیدا کنم.