شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان درد و رنج خود از عشق و کمبودها می‌پردازد. او احساس می‌کند که هیچ‌کاری جز ناله و شکایت نمی‌تواند مشکلاتش را حل کند. از عشق معشوقش به شدت متاثر است و دلش پر از خون است. شاعر می‌گوید راز عشق را با دیگران در میان نمی‌گذارد و در دلش تنها او را می‌خواهد. او از لطافت و زیبایی معشوقش سخن می‌گوید و از کسی می‌خواهد که لب به سخن بگشاید تا عشقش را به روشنی بیان کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که چقدر اسیر عشق است و نمی‌تواند دلتنگی‌اش را پنهان کند.
گره از کار من جز نالهای زار نگشایدنبندم ناله را ره تا گره از کار نگشاید
هوش مصنوعی: اگر فریادهای غمانگیز من نتوانند مشکل من را حل کنند، ناله کردن را ادامه میدهم تا زمانی که مشکل من برطرف شود.
ز مژگان چشم دارم در رهت خون دلم ریزدگل امیدواری آه اگر زین خار نگشاید
هوش مصنوعی: از چشمانم اشک میریزد و دل امیدوارم در مسیر تو خونین است. ای کاش این خارها از دل من کنار بروند.
بچشم و دل گشودم راز عشق او شدم رسواکسی آن به که راز یار با اغیار نگشاید
هوش مصنوعی: چشمانم را باز کردم و به دل خود اجازه دادم تا راز عشق او را بفهمد، و از این رو رسوا شدم. بهتر است که کسی راز محبوب را با دیگران در میان نگذارد.
فتاده در ضمیرم ذوق وصلش آه اگر آن مهدرین نیت بفالم مصحف رخسار نگشاید
هوش مصنوعی: در دل من شوق و ذوق وصال او زنده است. ای کاش آن ماه زیبا به نیت من توجه کند، زیرا اگر چنین اتفاقی بیفتد، زیباییاش را نشان نمیدهد.
شنیدم برگ گل لاف لطافت بر زبان داردتو لب بگشای تا او لب بدین گفتار نگشاید
هوش مصنوعی: گفته میشود که برگ گل از زیبایی و لطافت خود سخن می‌گوید، اما اگر تو لبهایت را باز کنی، آن برگ هم به این صحبتها ادامه نخواهد داد.
بچندین مکر نتواند که بگشاید فلک هر گودر هر فتنه را کان غمزه خونخوار نگشاید
هوش مصنوعی: در عالم هستی، هیچ ترفند و نیرنگی نمی‌تواند مشکلات و فتنهها را حل کند، زیرا چشمانی که مانند نگهبانان بدخواه هستند، اجازه نمیدهند که غمی برطرف شود و همواره در کمین هستند.
اسیر عشق باید چون فضولی کز غم پنهانبمیرد زار هرگز لب پی اظهار نگشاید
هوش مصنوعی: کسی که عاشق است، باید مانند فضولی باشد که از غم در درونش میمیرد و هرگز لب به سخن نمیگشاید تا احساساتش را ابراز کند.