شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و وابستگی عمیق خود به محبوب اشاره می‌کند و از اینکه خداوند او را از این عشق جدا نکند، ابراز آرزو می‌کند. او در ناله‌هایش، درد و راز دل خود را بیان می‌سازد و می‌گوید که کسی که نتواند به درک عشق بپردازد، رنجی از جدایی نخواهد فهمید. شاعر به روشنی وجود عشق را ضروری می‌داند و به آن اهمیت می‌دهد. همچنین، اهتمام به وصال و نزدیکی به محبوب را بسیار ارزشمند می‌داند و بر اهمیت ارادت به عشق و مرشد تاکید می‌کند.
خدا ز سرو قد او مرا جدا نکندمن و جدایی ازان سرو قد خدا نکند
هوش مصنوعی: خداوند من را از زیبایی و قد بلند او جدا نکند و من نیز هرگز آرزو ندارم که از او دور باشم.
بصوت ناله نهفتم صدای سیل سرشککه شرح راز دلم پیش کس ادا نکند
هوش مصنوعی: با صدای نالهام، فریاد اشکهایم را مثل صدای سیل بیان کردم، زیرا هیچکس نمیتواند راز دل مرا بفهمد و بر زبان بیاورد.
چو استخوان نشانه چه مرده باشدکه ناوک تو رسد جان خود جدا نکند
هوش مصنوعی: هر استخوانی که پیدا میشود نشاندهنده مردهای است، اما تیر تو به هدف خواهد رسید و جانش را از دست نخواهد داد.
گرفت آینه طبع را غبار المچه گونه دل طلب جام غم زدا نکند
هوش مصنوعی: آینهی دل غبار گرفته است، چگونه میتواند دلی که پر از غم است، به دنبال نوشیدنی آرامشبخش برود؟
صدای نی همه در دست نیست باد کسیکه کسب و جد ز ادراک این صدا نکند
هوش مصنوعی: صدای نی به آسانی در دسترس نیست و تنها کسی میتواند آن را بشنود که تلاش و کوشش کند و به عمق فهم این صدا برسد.
کسی که دست ارادت بپیر عشق ندادبهیچ مرشدی آن به که اقتدا نکند
هوش مصنوعی: کسی که به عشق و ارادت خود پایبند نیست و به هیچ راهنمایی اعتماد نمیکند، بهتر است که از پیروی کردن و تقلید کردن دوری کند.
فضولی از تو اگر یار غافلست مرنجشهی چه باشد اگر رغبت گدا نکند
هوش مصنوعی: اگر یارت بیتوجهی می‌کند، دلت را درد نیاور. چه اشکالی دارد اگر کسی که در جایگاه پائینتری قرار دارد، به تو رغبت نشان ندهد؟