شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت گل و همچنین تأثیر زیبایی آن بر دل عاشقان اشاره می‌کند. گل، نشانه‌ای از شرم و پشیمانی است که در برابر رقیبان سر به زیر انداخته است. همچنین شاعر به دردی که عشق و زیبایی غیرقابل دسترس برایش به همراه داشته، اعتراف می‌کند. او از غم و غصه‌ای که ناشی از عشق ناپاسخ است سخن می‌گوید و به طور کلی در بازتابی از احساسات عاشقانه و غمگین، به بیداد عشق و زیبایی و تأثیر آن بر روح و دل خود اشاره می‌کند.
پیش تو گل از شرم سرانداخته در پیشگویا که پشیمان شده از آمدن خویش
هوش مصنوعی: در حضور تو، گل به خاطر شرم خودش، سرش را پایین انداخته و به نوعی نشان میدهد که از حضورش در اینجا پشیمان است.
گل جای بسر دارد اگر بگسلد از خارای گل منشین پیش رقیبان بداندیش
هوش مصنوعی: اگر گل از خار جدا شود، جایگاهش را خواهد داشت. ای گل، در حضور رقیبان بداندیش ننشین.
در باغ چرا پیرهن گل شده خونینای گل تو مگر بر رگ بلبل زده نیش
هوش مصنوعی: در باغ، لباس گل چاک شده و خونین است. ای گل، آیا نیشی بر رگ بلبل زدهای؟
چون غنچه خندان که شود گل ز دم بادناصح ز دم سرد تو شد آتش دل بیش
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که مانند غنچهای که با وزش باد باز میشود و شکوفا میگردد، دل من نیز با کلامی محبتآمیز و دلگرمکننده روشن میشود. اما زمانی که تو با لحن سرد و بیاحساسی صحبت میکنی، آتش دل من شعلهورتر میشود.
گر سینه شکافم دل صد پاره نمایدچون غنچه چرا فاش کنم حال دل ریش
هوش مصنوعی: اگر سینهام را بشکافند، دل من همچون صد تکهی جداشده نمایان میشود. پس چرا حال دلم را که زخمدار است، فاش کنم؟
چون رخ بنمودی بده از لعل لبت کامدر دور گل آن به که کند کس طرب و عیش
هوش مصنوعی: هنگامی که چهرهات را نمایان کردی، از لبهای لعلینات به من عطا کن تا در میان باغ گل، کام دل را برآورم؛ زیرا هیچکس نمیتواند مانند من خوشی و لذت را تجربه کند.
بربود دل و دین من آن غمزه فضولیفریاد ز بی باکی آن کافر بدکیش
هوش مصنوعی: دل و ایمان من را آن نگاه فریبندهای که بیپروا و بیاعتناست، به کلی گرفت. وای از بیاعتنایی آن کافر بداندیش!