شمارهٔ ۲۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از سوز و گداز دل در شب‌های تار حرف می‌زند و به روشنی چراغی اشاره می‌کند که وجود عشق را نشان می‌دهد. او بیان می‌کند که چگونه حتی در شرایط سخت و محرومیت، عشق او را راهنمایی می‌کند و امید به وصال معشوق را زنده نگه می‌دارد. همچنین اشاره‌ای به سوزش دلی دارد که بی‌گناه و به خاطر محبت سوزانده می‌شود و می‌گوید که حتی در میخانه و مکان‌های نامتعارف هم روشنی عشق وجود دارد. در نهایت، شاعر بر اهمیت نگه‌داشتن چراغ دل در راه عشق تاکید دارد و به نور امید و لطف الهی که در زندگی درویش وجود دارد اشاره می‌کند.
گر نه در دل مهر آن روی چو مه دارد چراغچیست این سوزی که شب‌های سیه دارد چراغ
هوش مصنوعی: اگر در دل من محبت آن چهرهی زیبا نمیبود، پس این آتش سوزان که شب‌های تار را روشن می‌کند، چه چیزی است؟
رشتهٔ جان سوزدم هر شب ز غیرت گرچه رومن چنین محروم و در بزم تو ره دارد چراغ
هوش مصنوعی: هر شب به عشق و غیرت تو، جانم را به آتش میزنم، با این که من از موهبت وجود تو محرومم، اما چراغی در این بزم روشن است که راه آینده را روشن می‌کند.
تا خبر از وصل آن خورشید یابد جان دهدچشم بر راه نسیم صبحگه دارد چراغ
هوش مصنوعی: چشمها در انتظار نسیم صبح هستند و جان در آرزوی وصال آن خورشید است، تا اینکه خبر از رسیدن او بیاید و چراغی روشن شود.
بی‌گنه می‌سوزد از برق ستم پروانه راچون نگردد قابل آتش گنه دارد چراغ
هوش مصنوعی: پروانهای که بیگناهان است، از شدت ظلم می‌سوزد. چرا که اگر لیاقت آتش را نداشته باشد، چراغ هم گناه دارد.
زاهدا میخانه هم از آتش می روشنستنی همین خلوت‌سرای خانقه دارد چراغ
هوش مصنوعی: ای ریاکاران، بدانید که میخانه نیز از عشق و شور روشن است، نه اینکه فقط خانقاه و مکان‌های عبادت دارای نور و روشنایی هستند.
در رهت آن به که دل بر قول ناصح کم نهمراه رو از باد می‌باید نگه دارد چراغ
هوش مصنوعی: در مسیر تو بهتر است که به توصیههای ناصح گوش نکنم و مراقب باشم؛ زیرا در این راه باید چراغ را از وزش باد محافظت کنم.
ظلمتم روشن فضولی ز آتش بیداد اوستخانه درویش بین کز لطف شه دارد چراغ
هوش مصنوعی: ظلم و ستمی که میکنی باعث شده است که تاریکیهای تو روشنتر شود. آتش بیعدالتی تو، خانه درویش را روشن کرده است، در حالی که او از مهربانی شاه، چراغی دارد که به او نور میبخشد.