شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلتنگی و غم ناشی از دوری رفیق سخن می‌گوید و به دنبال راهی برای رهایی از سرگردانی است. او به دریاگریی اشک و ناامیدی اشاره می‌کند و از عشق و اشک به عنوان نتایج این احساسات یاد می‌کند. شاعر به واعظان نیز انتقاد می‌کند که از حقیقت دور هستند و فقط به ظاهر پرداخته‌اند. در نهایت، او از درد دل و آرزوهایش برای وصال معشوق سخن می‌گوید.
گر ترا هست دلا در ره غم میل رفیقبطلب جام شفق گون که رفیقست شفیق
هوش مصنوعی: اگر در دل خود برای غم سفر داری، دوست را طلب کن و جامی به رنگ سحر و غروب بگیر که او رفیقی است دلسوز.
شده ام کم شده رادی سرگردانیهست امید که راهی بنماید توفیق
هوش مصنوعی: به خاطر اندکی از سردرگمی و ناامیدی که دارم، پرچم امیدم پایین آمده است. امید دارم که راهی پیدا شود که به من کمک کند.
ای که در ساحل راحت ز سبک بارانیدست ما گیر که در سیل سرشکم غریق
هوش مصنوعی: ای کسی که در ساحل آرامش نشستهای، دست ما را بگیر که ما در دل طوفان اشکهایمان غرق شدهایم.
ره مقصود کسی برد که از سر بگذشتهر که دارد هوس کام جز این نیست طریق
هوش مصنوعی: مسیر رسیدن به هدف تنها برای کسی هموار است که از خود گذشتگی کند. هر کسی که آرزوی دسترسی به خواستهاش را دارد، باید بداند که جز این راهی وجود ندارد.
نیست در عشق بتان حاصل ما غیر از اشکگهری بهتر ازین نیست درین بحر عمیق
هوش مصنوعی: در عشق معشوقان، جز اشک و اندوه چیزی به دست نمیآوریم و در این دریای عمیق، هیچ چیز ارزشمندی بیش از این نمیبینیم.
واعظا چند کنی بر سر منبر جلوهپستی مایه تقلید نکرده تحقیق
هوش مصنوعی: ای واعظ! چند بار میخواهی بر روی منبر ظاهر شوی و درباره فساد و پستی صحبت کنی در حالی که خودت به حقیقت و عمق این مسائل توجه نکردهای و فقط از روی تقلید حرف میزنی؟
دل خونین فضولی بخیال رخ دوستخاتم دست بلا راست نگینی ز عقیق
هوش مصنوعی: دل پر از درد و رنج من، از خیال چهره محبوبم پر شده است. دست سرنوشت، انگشتری زیبا با نگینی از عقیق به من داده است.