شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق صحبت می‌کند و به تیری که بر دلش فرود آمده، اشاره دارد. او احساس می‌کند که به خاطر عشق، از تیرهای زخم و غم پر است. شاعر به محبوب خود می‌گوید، اگر تیر عشق را به او بزند، او هرگز عشق را ترک نخواهد کرد. او پس از مرگ نیز آرزو دارد که یارانش به یاد او باشند. تصادفاً، دلش به خاطر عشق پر از غم و راز است و نمی‌تواند آن را پنهان نگه دارد. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که به شدت درد کشیده و هیچ نشانه‌ای از خود باقی نخواهد گذاشت.
نه از تیری که بر دل می‌زنی چندین فغان دارمسوی خود می‌کشی ای ناله از رشک کمان دارم
هوش مصنوعی: من از تیری که به قلبم می‌زنی، به شدت ناله میکنم و به سوی تو کشیده میشوم؛ ای نالهای که از حسادت کمان میآید، من از تو میخواهم.
بزن تیری و از ننگ من ایمن شو چو می دانینخواهم کرد ترک عاشقی چندانکه جان دارم
هوش مصنوعی: با کنار گذاشتن ننگ و شرم من، پرتاب کن تیر و از آن رها شو، چرا که میدانی من هرگز عشق را ترک نخواهم کرد، تا زمانی که زندهام.
ز بهر تیر او از خاک من سازند آماجیپس از مردن ز یاران موافق چشم آن دارم
هوش مصنوعی: برای هدف تیر او، پس از مرگم از خاک من تیری بسازند و من امیدوارم که پس از مرگ، یاران خوبم به یادم باشند.
خدنگ اوست گر آورده چشم تر ز هر خاکیصف مژگان که من بر گرد چشم خون فشان دارم
هوش مصنوعی: چشم گریان او مانند تیر است، که از هر خاکی با صف مژگانش به من میرسد. من هم دور چشمانم، خون اشک میریزم.
طبیبم می کشد تیر از جگر اما نمی داندکه من چون مغز صد تیر نهان بر استخوان دارم
هوش مصنوعی: پزشک تلاش می‌کند تا دردهایم را درمان کند، اما نمیداند که من درونی پر از زخم و درد دارم که به ظاهر دیده نمیشود.
فکندی دور چون تیرم ز خود زین بس محالست اینکه یابی گر بجویی چون نه نام و نه نشان دارم
هوش مصنوعی: تو مرا مانند تیر به دور فرستادی و این بسیار دشوار است که بتوانی مرا پیدا کنی، زیرا نه نامی از من باقی مانده و نه نشانی.
غم لعلش که در دل می‌نهفتم فاش خواهد شدفضولی جان من آمد به لب تا کی نهان دارم
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که به خاطر زیبایی او در دل پنهان کردهام، روزی آشکار خواهد شد. جان من به لب رسیده و نمیدانم تا کی میتوانم این احساس را مخفی نگهدارم.