شمارهٔ ۲۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که او را آنقدر مست کند که مرزهای شراب‌نوشی را فراموش کند و از محدودیت‌ها آزاد شود. او به این حالت مستی افتخار می‌کند و احساس می‌کند که با نوشیدن شراب، از تمامی تکالیف و دغدغه‌های دینی رها شده است. شاعر به توبه نکردن و یا شکستن توبه‌اش اعتراف می‌کند و احساس می‌کند که در دنیای رسوایی، توانایی تصرف و اختیار دارد. او همچنین اشاره می‌کند که تحت تأثیر درد و غم نمی‌تواند روزه بگیرد، چرا که در حال مستی و شادابی است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که با اهل درد می‌خواهد ارتباط برقرار کند و از بی‌دردان فاصله بگیرد.
به یک جام لبالب آنچنان کن ساقیا مستمکه در شرعم نفرمایند حد شرب تا هستم
هوش مصنوعی: ای ساقی، با یک جام پر از شراب به قدری مرا مست کن که وقتی در مستی هستم، هیچکس دربارهی مقدار نوشیدنم قضاوت نکند.
فراغت داد از قرب نمازم غایت مستیبحمدالله بیمن باده از تکلیف وا رستم
هوش مصنوعی: با بخشش و راحتی که از نماز به دست آوردم، به نهایت لذت و مستی رسیدم. سپاس خداوند که با می و شرابی که نوشیدم، از تکالیف رها شدم.
مرا هرگز نشد توبه میسر از می گلگونبعمر خود نه توبه کردم و نه توبه بشکستم
هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم از نوشیدن شراب خوشرنگ توبه کنم. نه در زندگیام توبه کردم و نه توبهام را نازک کردم.
مرا در ملک رسوایی تصرف می رسد الحقکه خط دور ساغر حجت شرعیست در دستم
هوش مصنوعی: من در دنیای رسوایی و زشتیها قدرتی پیدا کردهام، زیرا حقیقتاً دور لیوان شراب دلیلی قاطع و معتبر در دست من است.
بعزم پنج روزه متصل گر غم خورم شایدچه گیرم روزه در جایی که تا ده روز نشستم
هوش مصنوعی: اگر برای پنج روز متوالی تلاش کنم و غم بخورم، شاید بتوانم به نتیجهای برسم و روزی را در جایی که به مدت ده روز منتظرم، سپری کنم.
کشیدم پیش دیده پردها از پارهای دلازین رخنه ضرر دیدم بمردم می رسد بستم
هوش مصنوعی: چشمهایم را از تلخیهای دل پر کردم و از این شکاف، آسیب دیدم. به مرگ نزدیک شدم و در نهایت، در را بستم.
فضولی جان و دل نگذاشت با من چشم بیمارشز بی دردان بریدم تا به اهل درد پیوستم
هوش مصنوعی: دلم نخواست که با کسی که بیمار دل و جان است، ارتباط داشته باشم. از درد بیدرمان او فاصله گرفتم تا به کسانی بپیوندم که خود از درد آگاهند.