شمارهٔ ۳۰۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و اندوه عمیق خود سخن می‌گوید. او توضیح می‌دهد که با وجود درد و رنجی که از عشق و جدایی می‌کشد، همچنان اشک و غم در دلش وجود دارد. او به شدت تحت تأثیر احساساتش قرار گرفته و از این حالت بی‌نهایت ناراحت است. باوجود اینکه دیگران به او می‌خندند و او را مسخره می‌کنند، اما او همچنان به عشق و احساسات خود ادامه می‌دهد. در کل، شاعر از درد عشق و غم جدایی و بی‌توجهی معشوق صحبت می‌کند و به نوعی به تداوم این احساسات و فشار آن‌ها در درونش اشاره می‌کند.
در دل زار غمی ز آن لب می گون دارمچه کنم آه چه سازم دل پرخون دارم
هوش مصنوعی: در دل خود غمی عمیق به خاطر آن لبان شیرین دارم. نمیدانم چطور با این درد کنار بیایم، آه چه کنم، دل زخمدارد و پُر از خون است.
بر من ای شمع مزن خنده که سرمایه عشقگر سرشکست و فغان من ز تو افزون دارم
هوش مصنوعی: ای شمع، به من نخرخند، چون اگر عشق به زوال برود، داغ دل من از درد تو بیشتر شده است.
من اسیر غم دل ماندم و مجنون فرسودتاب من بر غم دل بیش ز مجنون دارم
هوش مصنوعی: من در حسرت و غم دل گرفتار شدم و از عشق و درد، طاقت من کمتر از مجنون است.
سوختم قطره آبی نزدم بر آتشگرچه از اشک وطن در دل جیحون دارم
هوش مصنوعی: من به شدت آتش گرفتهام، اما هیچ قطرهای از آب بر این آتش نمیزنم. هرچند که در قلب خود از درد وطن همچون اشکهای جاری، حسرت و اندوهی عمیق دارم.
حال بودست مرا بد همه وقت ولیهرگز این حال نبودست که اکنون دارم
هوش مصنوعی: من همیشه حال بدی داشتم، اما هیچ گاه حالتی مانند حال حاضر نداشتم.
گه ز درد تو کنم ناله گه از طعن رقیبوه که اندوه درون و غم بیرون دارم
هوش مصنوعی: گاهی از درد تو شکایت میکنم و گاهی از سرزنش رقیب و وای به حال من که درونم پر از اندوه و بیرونم پر از غم است.
گرچه آن ماه جفا کرد فضولی بر منمن ندارم گله از ماه ز گردون دارم
هوش مصنوعی: اگرچه آن ماه با من بدی کرد، من از او دلخور نیستم؛ اما از آسمان و سرنوشت گلهمندم.