شمارهٔ ۳۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی‌اش به معشوق سخن می‌گوید. او احساسات عمیق و درونی خود را در آمیخته‌ای از شوق و غم بیان می‌کند. تصویری از زیبایی معشوق، مانند غنچه خندان و لعل درافشان، در ذهن او نقش بسته است. او به یاد غم‌های ناشی از دوری و هجران از معشوق و آشفتگی ناشی از زیبایی‌های او اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به ناامیدی خود از رهایی از این عشق و غم‌هایش پرداخته و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند او را از این درد نجات دهد.
در دل الم از غنچه خندان تو دارمدر دیده نم از لعل درافشان تو دارم
هوش مصنوعی: در دل من از زیبایی و شوق تو احساس شادی و سرور وجود دارد و در چشمانم از جذابیت تو اشکی جاری است.
آشفتگی از سنبل گیسوی سیاهتسرگشتگی از سرو خرامان تو دارم
هوش مصنوعی: خود را به خاطر زیبایی و جذابیتهای تو آشفته و حیران میبینم. زیبایی گیسوی سیاه تو و قامت دلربای تو باعث سردرگمی من شده است.
بر رشته جان سبحه صفت صد گره از غمدر حسرت عقد در دندان تو دارم
هوش مصنوعی: بر رشته جانم مانند دانههای تسبیح، صد گره از اندوه و حسرت به خاطر ازدواجی که در آرزوی آن هستم و در دندانهای تو نهفته است، دارم.
امید ندارم رهم از دام بلاییکز سلسله زلف پریشان تو دارم
هوش مصنوعی: من به این امید نیستم که از آن مشکلاتی که به خاطر رشته زلف نامرتب تو دچارش شدم، رهایی پیدا کنم.
در روز وصال تو محالست نشاطمدر دل چو خیال شب هجران تو دارم
هوش مصنوعی: در روزی که به وصال تو میرسم، شادیم در دل امکانپذیر نیست چرا که هنوز یاد شب جداییات را در سر دارم.
کس نیست بکشتن ز غمم باز رهاندعمریست که این چشم ز چشمان تو دارم
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نیست که مرا از غمم رهایی بخشد، سالهاست که این چشم به چشمان تو دوخته شده است.
افغان ز که داری تو فضولی که همه شبافغان من بد روز ز افغان تو دارم
هوش مصنوعی: آیا میدانی که چرا من در شبها ناله میکنم؟ زیرا نالههای تو را میشنوم و این باعث میشود که من نیز با دلمشغولی به افکار تو، نگران شوم.