شمارهٔ ۳۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از عشق صحبت می‌کند. سینه‌اش چاک چاک شده و دلش به خاطر سوختگی‌های درون پاره پاره شده است. اشک‌ها و خون‌ها به هم تنیده‌اند و شاعر در تلاش است تا با یاد محبوب خود، تسکینی برای دردش بیابد. او احساس می‌کند که عقلش تحت تأثیر جنون عشق از دست رفته و هر لحظه در حال آوارگی است. به نوعی، او در دنیایی از غم و اندوه زندگی می‌کند که همه چیز به خاطر عشقش دستخوش تغییر شده است. در نهایت، او از دیگران می‌خواهد که از او درباره حالش سؤال نکنند، زیرا حال او را تنها از طریق اشک‌هایش می‌توان درک کرد.
شد چاک چاک سینه و از قطرهای خونافتاد پاره پاره دل از چاکها برون
هوش مصنوعی: سینهام به شدت پاره شده و از خون جاریاش، دل به تکههای کوچک تقسیم شده و از زخمها بیرون میریزد.
خونست قطره قطره که از دیده می چکدیا هست هر یکی شرری ز آتش درون
هوش مصنوعی: هر قطره اشکی که از چشمانم میریزد، به مانند شعلهای است که از آتش درونم زبانه میکشد و نشاندهندهٔ دردی است که در دل دارم.
دادم بذکر لعل تو تسکین دود آهدفع گزند مار توان کرد بافسون
هوش مصنوعی: من با یاد لعل تو بیقراری و دود دلم را آرام کردم؛ دفع بلا و آسیب را با جادوگری ممکن کردم.
آواره تا بکی کندم عقل هرزه کردخواهم مرا بسلسله خود کشد جنون
هوش مصنوعی: تا کی باید آواره و بیهدف بگردم؟ عقل من به بیراهه رفته و دیوانگی می‌خواهد مرا به سمت خود بکشاند.
بی صورتی قرار ندارد دمی دلمدر کار عشق کم نتوان شد ز بیستون
هوش مصنوعی: بدون زیبایی، دل من نمیتواند لحظهای آرام بگیرد، در عشق هیچ کمبودی از بیستون وجود ندارد.
بر غیر من نمی رسد ای چرخ جور توگویا میان خلق مرا دیده زبون
هوش مصنوعی: ای گردش روزگار، گویا تو به خاطر بدیهایی که به من میکنی، نمیتوانی به کسی غیر از من رسیدگی کنی. به وضوح میبینم که میان مردم، من در حال ضعف و زبونی هستم.
از من مکن سؤال فضولی که چیست حالحال دلم قیاس کن از اشک لاله گون
هوش مصنوعی: از من نپرس حال دلم را، چون نمیتوانم بیان کنم. خودت حال مرا با دیدن اشکهایی که بیوقفه میریزد، درک کن.