شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عمیق‌ترین احساسات عاشقانه و دردهایی که عشق با خود به همراه می‌آورد، می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق جانش را می‌سوزاند و این درد از جانش بیرون نمی‌رود. اشک‌هایش رنگین و از دل زخم‌دارش می‌ریزد و این نوع احساس از هیچ چیز دیگری به دست نمی‌آید. او زیبایی و طراوت محبوبش را به نخل و گل تشبیه می‌کند که در هیچ باغ دیگری یافت نمی‌شود. شاعر با اشاره به این که در برابر غم و عشق، تحملی ندارد، می‌گوید که هر لحظه با لبخند محبوبش به زندگی ادامه می‌دهد و نمی‌تواند این احساسات را فراموش کند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی عشق را ترک کند، دیگر نمی‌تواند از عهده مشکلات برآید.
تا بدرد عشق جان از تن نمی آید بروندرد عشق او ز جان من نمی آید برون
هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق وجود دارد، جانم از بدن جدا نخواهد شد؛ چون درد عشق از وجودم بیرون نمی‌رود.
دانه اشکم بخوناب جگر پرورده استاینچنین لعلی ز هر معدن نمی آید برون
هوش مصنوعی: این اشک من از عمق دل و درد جگر شکل گرفته است و مانند لعل، از هیچ مادهای به آسانی به دست نمی‌آید.
نخل قدت را طراوت از ریاض جنت استاینچنین سروی ز هر گلشن نمی آید برون
هوش مصنوعی: قد بلند تو از شادابی باغهای بهشت نشأت گرفته است و اینگونه نیست که هر درختی از هر باغی به این زیبایی و طراوت پیدا شود.
گر بگلزاری در آیی تیغ بر کف ز انفعالگل نمی روید دگر سوسن نمی آید برون
هوش مصنوعی: اگر به باغ گل بروی و تیغ در دست داشته باشی، دیگر از گلها خبری نخواهد بود و سوسنها نیز بیرون نخواهند آمد.
با تبسم می کشم گفتی مرا هر دم ز غمچون نمیرم زین ادا کشتن نمی آید برون
هوش مصنوعی: با لبخندت هر لحظه مرا به شدت تحت تأثیر قرار میدهی و از دلتنگی نجاتم میدهی، اما نمیمیرم از این کارها و به نظر نمیرسد که این نوع کشتن از تو برآید.
لب ز شرح سوز دل بستیم و جای حیرت استسوخت خانه دودی از روزن نمی آید برون
هوش مصنوعی: ما از بیان درد دل خود دست برداشتیم و این جای تعجب دارد که دودی که از سوختن خانه بلند میشود، از روزنهها بیرون نمی‌آید.
گر فضولی ترک عشق دوست گیرد دور نیستچون کند از عهده دشمن نمی آید برون
هوش مصنوعی: اگر کسی از عشق دوست غافل شود، دور از شگفتی نیست که نتواند با مشکلات و دشواریهای دشمنانش مقابله کند.