شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اندوه و تنهایی شاعر است که در گوشه عزلت به سر می‌برد. او معتقد است که بودن در تنهایی و فاصله گرفتن از همنشینی با دیگران، بهتر از همصحبتی با افرادی است که همواره یا از زندگی مرفه صحبت می‌کنند یا مدام از مشکلات و سختی‌های خود شکایت می‌نمایند. شاعر در جستجوی همدمی است که خالی از دغدغه‌های مادی و دنیوی باشد و بتواند از این دو ماجرای تکراری رهایی یابد.
ای دل ملال گوشه عزلت هزار باربهتر ز همنشینی هر یار و آشناست
هوش مصنوعی: ای دل، احساس غم و اندوه در تنهایی هزار بار بهتر از همنشینی با هر دوست و آشنایی است.
هر یار و آشنا که شود همدم کسییا از جماعت فقرا یا ز اغنیاست
هوش مصنوعی: هر کسی که با دیگری دوست و همدل میشود، یا از میان فقراست یا از ثروتمندان.
گر منعم است و صاحب نعمت هر آینهدایم ز ملک و مال و تجمل سخن سراست
هوش مصنوعی: اگر کسی بخیل باشد و دارای نعمت، همواره دربارهی ثروت، دارایی و تجملات صحبت میکند.
در مبتلای فاقه و فقراست پیش توکارش همه شکایت دنیای بی وفاست
هوش مصنوعی: در میان افراد فقیر و نیازمند، کسی که در تنگدستی به سر می‌برد، تنها حرفش شکایت از دنیای بیوفاست.
اوقات ضایع است درین هر دو ماجراکو همدمی که خالی ازین هر دو ماجراست
هوش مصنوعی: زمان ما در این دو موضوع بیهوده هدر میرود. آیا فردی وجود دارد که از هر دوی این موضوعات خالی باشد؟