شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تنهایی و جدا بودن شاعر از دیگران می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس همدم او نیست و او نیز در غم دیگران نیست. او نه چیزی از دنیا و مردم آن می‌داند و نه آنها از حال او خبر دارند. این احساس انزوا و ناآشنایی با دیگران، موضوع اصلی شعر است.
ماییم که نیست هیچ کس همدم ماما در غم کس نه ایم و کس در غم ما
هوش مصنوعی: ما افرادی هستیم که هیچ‌کس را در کنار خود نداریم. ما در غم دیگران نیستیم و هیچ‌کس هم در غم ما قرار ندارد.
نی ما خبر از مردم عالم داریمنی مردم عالم خبر از عالم ما
هوش مصنوعی: ما از حال و احوال مردم دنیا آگاهی داریم، اما مردم دنیا از حالت ما بیخبرند.