شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و کمال شخصی سخن میگوید که علم و لطف را با خود به همراه دارد. او با اشاره به ماه، از تقدیر و سرنوشت صحبت میکند و بیان میکند که در تقسیم زیباییها، از ابتدا بر این زیبایی خاص توجه شده است.
حسنت که ز کاکل علم افراشته استمویی ز کمال لطف نگذاشته است
هوش مصنوعی: زیبایی تو که همچون علم بر افراشته است، هیچ موی نازکی از کمال لطف و محبت نمیگذرد.
معلوم شد ای ماه که در قسمت حسنقسام ازل با تو نظر داشته است
هوش مصنوعی: ای ماه، مشخص شد که سرنوشت از آغاز به زیبایی تو نظر داشته و تو را مورد توجه قرار داده است.