شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساسات عمیق و درد دل خود میگوید. او تا زمانی که درد درونش تحملپذیر است، به شادمانی و خوشی میپردازد. همچنین از ساقی میخواهد که بر آتش این درد آب بریزد و به او یک جرعه از شراب ناب بدهد تا تسکینی برای غمش باشد.
تا چند مرا آتش دل تاب دهدرخت طربم بسیل خوناب دهد
هوش مصنوعی: چقدر میتوانم با آتش درونم کنار بیایم؟ هرچند شادی و لذت دارم، اما این احساس درد و رنج همواره با من است.
ساقی چه شود بر آتشم ریزد آبیک جرعه مرا ز باده ناب دهد
هوش مصنوعی: ساقی، چه میشود اگر بر آتش من آب بریزی؟ فقط یک جرعه از شراب خالص به من عطا کن.